Alessia Pugliese - Betrayl

Ta praca nie jest zwykłym portretem, lecz potężnym i gorzkim reflektem nad historią rdzennej ludności Ameryki i ich systematycznym wyzyskiem. Wykorzystując język wizualny naśladujący Pop Art, artysta ukrywa radykalną krytykę kulturowego i ekonomicznego imperializmu Stanów Zjednoczonych.
Symbolizm i „Easter Eggs” denuncjacyjne:
Krew w konsumpcji: Najbardziej szokującym szczegółem jest butelka Coca-Coli: to, co wydaje się codziennym gestem, ujawnia jednak krew przelaną przez rdzenne ludy, która wycieka z symbolu będącego ikoną amerykańskiego stylu życia. Konsumpcjonizm przedstawiany jest jako pasożyt, który żywił się poświęceniem całego narodu.
Fałszywy banknot: Obecność banknotu o nominale 100 dolarów z pajacem na miejsce Prezydenta to bezpośrednia satyra skierowana przeciwko władzy finansowej i politycznej. Sugeruje, że system, który wypędził rdzennych mieszkańców z ich ziem, opiera się na farsie, na fikcyjnej i bezlitosnej wartości.
Kulturowa erozja (Tetris i Batman): Elementy pop, takie jak klocki Tetrisa w nakryciu głowy i logo Batmana, nie są ozdobą, lecz reprezentują mentalną i kulturową «okupację». Tradycje tysiąclecia są fragmentowane i nadpisywane przez masową rozrywkę.
Spojrzenie i opór: Pomimo wizualnej kolonizacji, która ją otacza (egzotyczne kwiaty, kreskówki takie jak szop pracz i ikony pop), młoda autochtonka utrzymuje dumny i melancholijny wzrok, świadectwo skradzionej ziemi i godności, której nie da się kupić.

Biografia artysty: Alessia Pugliese
Alessia Pugliese (Neapol, ur. 1986) to artystka neapolitańska, której ekspresyjne poszukiwania łączą solidną tradycję rzemiosła z instynktem sztuki współczesnej.
Wykształcona w historycznym Instytucie Caselli - Real Fabbrica di Capodimonte, Alessia odziedzicza szacunek dla materii i detali typowych dla doskonałego rzemiosła. Po znaczącej karierze portrecistki, w której doskonaliła umiejętność uchwycenia duszy postaci, od 2019 roku podjęła nową fazę twórczą, poświęconą malarstwu materii i sztuce eksperymentu.
Jego dzieła wyróżniają się odważnym użyciem stiuku i szpachelki, tworząc trójwymiarowe powierzchnie, które zapraszają do dotyku. Jego styl to nieustanny dialog między energią koloru a konkretnością formy, przekształcając każde płótno w niepowtarzalne doznanie zmysłowe.
Sztuka dla mnie to konieczność życiowa, sposób nadania emocjom wyrazu poprzez każdy możliwy materiał.