Ninni Pagano (1969) - Frequenze remote

Ninni Pagano urodził się w Katanii, od zawsze pasjonuje się Wunderkammer i wszystkim, co natura oferuje w swoim pięknie; ta pasja skłania go do studiowania u mistrza Antonio Sciaccy, swojego nauczyciela. To był rok 2011 i od tego momentu zaczyna się jego kariera artystyczna, która coraz bardziej wznosi go na wyżyny i zyskuje uznanie krytyków takich jak Aldo Albani, Roberta Filippi z galerii Orler, Philippe Daverio i Daniele Radini Tedeschi. W 2016 roku jego nazwisko pojawia się w prestiżowym amerykańskim przewodniku Guide Museums Galleries Artists. Po udziale w dwóch Triennale sztuki współczesnej w Rzymie, gdzie jego prace były publikowane w katalogach Mondadori, w 2020 roku jego nazwisko pojawia się w prestiżowym Atlante sztuki współczesnej De Agostini.
Dzieło to olej na płótnie, podpisane i dołączone do certyfikatu autentyczności zawierającego logo artysty, cechy dzieła oraz podpis artysty na dole.
Kolory na obrazie mogą nieznacznie różnić się od tych na zdjęciu ze względu na ustawienia aparatu i ekranu.
Dzieło jest starannie zapakowane w folię bąbelkową i karton, oczywiście wysyłane na ramie.

Zdalne częstotliwości
Obraz przedstawia pierwszoplanową postać młodej osoby o intensywnym i melancholijnym spojrzeniu. Skóra została oddana techniką przypominającą malarstwo renesansowe (sfumato i chiaroscuro), tworząc wyraźny kontrast z anachronicznymi technologicznymi akcesoriami, które nosi. Wyraz twarzy sugeruje poczucie oczekiwania lub głębokiego słuchania, jakby odbierał sygnały z odległego wymiaru.
Tytuł „Frequenze Remote” jest wyjaśniony przez przedmioty zdobiące twarz:
kaptur z tkaniny w kolorze fiołkowo-lawendowym, który otacza twarz, nawiązując do epoki pionierów lotu. Na uszach i na czole zamontowano zębatki, soczewki i zawory z metalu złocistego i mosiądzu. Te elementy są narzędziami komunikacji typowymi dla estetyki, która wyobraża sobie przyszłość opartą na technologii mechanicznej, a nie cyfrowej. Dłoń postaci muska jedno z tych bocznych urządzeń, podkreślając temat łączności i odbioru niewidzialnych wiadomości.
Celem dzieła jest eksploracja granicy między człowiekiem a maszyną, nie jako chłodna integracja, lecz jako poetyckie przedłużenie zmysłów. To nostalgiczna podróż ku przyszłości, która nigdy się nie wydarzyła.



Instagram:@ninnipagano