Ninni Pagano (1969) - Anelli di memoria

Ninni Pagano urodził się w Katanii, od zawsze pasjonuje się Wunderkammer i wszystkim, co natura oferuje w swoim pięknie; ta pasja skłania go do studiowania u mistrza Antonio Sciaccy, swojego nauczyciela. To był rok 2011 i od tego momentu zaczyna się jego kariera artystyczna, która coraz bardziej wznosi go na wyżyny i zyskuje uznanie krytyków takich jak Aldo Albani, Roberta Filippi z galerii Orler, Philippe Daverio i Daniele Radini Tedeschi. W 2016 roku jego nazwisko pojawia się w prestiżowym amerykańskim przewodniku Guide Museums Galleries Artists. Po udziale w dwóch Triennale sztuki współczesnej w Rzymie, gdzie jego prace były publikowane w katalogach Mondadori, w 2020 roku jego nazwisko pojawia się w prestiżowym Atlante sztuki współczesnej De Agostini.
Dzieło to olej na płótnie, podpisane i dołączone do certyfikatu autentyczności zawierającego logo artysty, cechy dzieła oraz podpis artysty na dole.
Kolory na obrazie mogą nieznacznie różnić się od tych na zdjęciu ze względu na ustawienia aparatu i ekranu.
Dzieło jest starannie zapakowane folią bąbelkową i kartonem.

Pierścienie pamięci
W tym dziele ciało kobiety wyłania się z ciemnego i głębokiego tła, niemal teatralnego, które skupia całą uwagę na sylwetce. Istnieje arystokratyczna elegancja, ale także pewien rodzaj zawieszonej melancholii.
Centralnym elementem, który nadaje tytuł dziełu, jest seria złotych pierścieni otaczających szyję kobiety. Tytuł sugeruje, że te pierścienie nie są jedynie ozdobą, lecz reprezentują warstwy wspomnień, doświadczeń czy tradycji. Jak pierścienie drzewa opowiadają o jego wieku, te „pierścienie pamięci” wydają się podtrzymywać (a może zmuszać) twarz bohaterki ku górze.
Postać nawiązuje do tradycji odległych ludów (jak kobiety Kayan), ale tutaj zostaje wyjęta z kontekstu i umieszczona w współczesnym, minimalistycznym otoczeniu (widzimy ciemny body i nowoczesną biżuterię noszoną na palcach).
Pagano przyjmuje estetykę przypominającą manieryzm, z wydłużonymi proporcjami (szyja, palce, tułów), które nadają kobiecie wygląd nadnaturalny i kruchy. Ta „zdeformacja” celowo dążona potęguje wrażenie piękna szlachetnego, ale cierpiącego, niemal statuarycznego. (Donne cigno)
Kobieta nie patrzy na obserwatora; jej profil jest skierowany w stronę odległego punktu, poza kadrem. To wywołuje poczucie dystansu i introspekcji. Dłonie, guzowate i smukłe, są splecione na kolanach w pozie oczekiwania lub poddania, co czyni dzieło głęboko psychologicznym.
W skrócie: "Anelli di Memoria" wydaje się odzwierciedlać ciężar przeszłości i to, jak nasza tożsamość (głowa) jest podtrzymywana przez strukturę z nagromadzonych wspomnień, które jednocześnie nas unoszą i ograniczają nas w kierunku uniwersum nam nieznanemu.





Instagram:@ninnipagano