French School (XX) - Rough horizon

Pictura Subastas prezentuje to wspaniałe dzieło sztuki należące do szkoły francuskiej, które ukazuje cichy opór natury wobec upływu czasu, ukazując surowe piękno nagiego krajobrazu, głęboko introspektywnego. Obraz wyróżnia się doskonałą techniką i wysoką jakością malarską, którą przekazuje.

· Wymiary dzieła: 27x41x2 cm.
Olejek na płótnie podpisany ręcznie przez artystę w prawym dolnym rogu.
Przedmiot znajduje się w dobrym stanie zachowania.

Dzieło pochodzi z ekskluzywnej prywatnej kolekcji w Gironie.

Ważna uwaga: dołączone fotografie stanowią integralną część opisu partii.

Obraz zostanie zapakowany w sposób profesjonalny przez specjalistę z IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), przy użyciu wysokiej jakości materiałów, aby zapewnić ochronę. Koszt wysyłki obejmuje zarówno koszt profesjonalnego opakowania, jak i sam transport.
Wysyłka zostanie zrealizowana przez Correos, GLS lub NACEX z możliwością śledzenia. Wysyłki dostępne na skalę międzynarodową.

------------------------------------------------------------------

Ten obraz ukazuje surowy i głęboko ekspresyjny pejzaż, w którym rząd nagich drzew rozciąga się wzdłuż otwartego i cichego terenu. Drzewa, wykrzywione i naznaczone upływem czasu, ustawiają się w szeregu niczym nieruchome świadki twardego i zmiennego otoczenia. Nie ma bujności ani obfitości, lecz skryta piękność, która rodzi się z wytrwałości i trwania. Scena przekazuje wrażenie spokojnej samotności, gdzie przestrzeń wydaje się zawieszona w momencie absolutnego bezruchu.
Teren jest nieregularny i dynamiczny, złożony z nałożonych na siebie warstw o odcieniach ziemistych, szarych i zielonkawych, które sugerują obrobiony i erodowany krajobraz. Te poziome pasma tworzą głębię i ruch, prowadząc spojrzenie od jednego krańca obrazu do drugiego. Podłoże nie jest jednolite ani stabilne, lecz żywe, zarysowane bruzdami i śladami, które przywołują upływ czasu, pory roku i cichy wysiłek natury. Ta wizualna tekstura wnosi intensywny ładunek emocjonalny, niemal melancholijny.
Drzewa bez liści wyróżniają się kanciastymi, organicznymi kształtami, jakby każde z nich miało własną osobowość. Ich gałęzie wyrastają w nieregularnych gestach, niektóre bardziej otwarte, inne bardziej powściągliwe, tworząc wizualny rytm przebiegający przez całą kompozycję. Pomimo swojej nagości nie wywołują kruchości, lecz siłę i wytrwałość. Są symbolami odporności wobec surowego otoczenia, zdolne stać wytrwale nawet w najtrudniejszych momentach.
Niebo i tło zlewają się w ciężką, zmienną atmosferę, w której stonowane barwy wzmacniają wrażenie niestabilnej pogody lub zatrzymanego czasu. Nie ma wyraźnie zdefiniowanej linii horyzontu, co potęguje poczucie izolacji i introspekcji. Krajobraz wydaje się rozciągać poza ramy obrazu, bez konkretnego zakończenia, jakby stanowił część nieustannego, nieprzerwanego cyklu.
Brak postaci ludzkich wzmacnia introspektywny charakter sceny, pozwalając przyrodzie być jedyną bohaterką. Cisza jest niemal namacalna, a widz zostaje zaproszony do kontemplowania krajobrazu bez rozproszeń, aby połączyć się z jego surowością i szczerością. Każdy element wydaje się umieszczony z zamiarem, nie po to, by upiększać, lecz by przekazywać głęboką i szczerą emocję.
Ogólnie rzecz biorąc, ten obraz oferuje silny i melancholijny wgląd w krajobraz, w którym nagie drzewa i surowość terenu stają się refleksją nad upływem czasu, nad odpornością oraz nad skromnym, surowym pięknem natury w jej najprostszej postaci.