Montanaro - BANANA UNCHAINED #9

Ta praca Montanaro to żywy przykład współczesnego Pop Artu matericystycznego, która działa jak wyrafinowana gra cytatów i meta-narracji. Artysta nie ogranicza się do przedstawienia przedmiotu, lecz inscenizuje prawdziwe 'zwarcie' między ikonami XX wieku a prowokacjami rynku sztuki współczesnej.

Dzieło łamie granice klasycznej dwuwymiarowości. Element centralny — antropomorfizowana bananowa postać z umięśnionymi ramionami — wyłania się z tła z impetem, tworząc silny plastykowy dynamizm. Wybór głęboko elektrycznego, niebieskiego kadru pełni funkcję teatralnego obramowania, przekształcając obraz w swoistą „sceniczną skrzynkę” lub shadow box.

Technika materii jest widoczna w wykorzystaniu różnych elementów:

Środkowa rzeźba: wykończona błyszczącym lakierem, który nawiązuje do wykończenia plastików przemysłowych lub winylu.

„Duct Tape” (taśma klejąca): kluczowy element materialny, który przewija się przez całą kompozycję.

Przedmiot w przedmiocie: Mała płyta winylowa z okładką Velvet Underground & Nico trzymana między dłońmi banana.

Interpretacja ikonograficzna: "Banana-Inception"
Dzieło to triumf semiotyki pop. Montanaro splata trzy poziomy czasowe i koncepcyjne:

Bezpośrednie odniesienie do okładki narysowanej przez Andy'ego Warhola dla Velvet Underground. Banan „najsłynniejszy w sztuce” staje się tu podmiotem czującym, który „posiada” swój własny wizerunek.

Kawałki szarej taśmy klejącej na dole są wyraźnym nawiązaniem do Comedian, banana Maurizio Cattelana przyklejona do ściany taśmą. Montanaro zdaje się sugerować, że banan uwolnił się od taśmy Cattelana, zyskując własne mięśnie i wolę.

Antropomorfizm mięśniowy: Ramiona trzymające krążek sugerują żywotną siłę, niemal jakby broniły tożsamości dzieła sztuki przed sprowadzeniem go do jedynie dobra konsumpcyjnego lub żartu wirusowego.

Twórczość Montanaro jest ironiczna i profanująca. Wykorzystuje czysty język wizualny, niemal „kreskówkowy”, aby przekazać głęboką refleksję na temat pojęcia Ready-made.

Podczas gdy Warhol czynił z codziennego przedmiotu ikonę, a Cattelan – ikonę podrzędnym przedmiotem, Montanaro reifikują cytat: jego banan nie jest ani prawdziwym owocem, ani zwykłą drukowaną grafiką, lecz fizyczną, muskularną obecnością, która domaga się swojego miejsca w historii rocka i sztuki figuratywnej. To dzieło, które przemawia do tych, którzy znają historię sztuki, ale przyciąga spojrzenie każdego swoją żywiołowością barw i siłą plastyczną."