Ninni Pagano (1969) - Emersione interiore

Ninni Pagano urodził się w Katanii, od zawsze pasjonuje się Wunderkammer i wszystkim, co natura oferuje w swoim pięknie; ta pasja skłania go do studiowania u mistrza Antonio Sciaccy, swojego nauczyciela. To był rok 2011 i od tego momentu zaczyna się jego kariera artystyczna, która coraz bardziej wznosi go na wyżyny i zyskuje uznanie krytyków takich jak Aldo Albani, Roberta Filippi z galerii Orler, Philippe Daverio i Daniele Radini Tedeschi. W 2016 roku jego nazwisko pojawia się w prestiżowym amerykańskim przewodniku Guide Museums Galleries Artists. Po udziale w dwóch Triennale sztuki współczesnej w Rzymie, gdzie jego prace były publikowane w katalogach Mondadori, w 2020 roku jego nazwisko pojawia się w prestiżowym Atlante sztuki współczesnej De Agostini.
Dzieło to olej na płótnie, podpisane i dołączone do certyfikatu autentyczności zawierającego logo artysty, cechy dzieła oraz podpis artysty na dole.
Kolory na obrazie mogą nieznacznie różnić się od tych na zdjęciu ze względu na ustawienia aparatu i ekranu.
Dzieło jest starannie zapakowane folią bąbelkową i kartonem.

Wewnętrzna emersja
Dzieło bardzo dobrze odzwierciedla styl artysty.
charakteryzujący się tym surrealizmem
Figuralny, w którym ludzkie ciało jest zniekształcone.
aby wyrazić jej duszę lub stan psychiczny.
W tej pracy Ninni Pagano wydaje się pragnąć zcrystalizować moment dokładnie taki, w którym myśl odłącza się od materii, by stać się czystą aspiracją. Postać, choć wyraźnie rozpoznawalna jako pływaczka dzięki czerwonej czapce kąpielowej, zdejmuje swoją funkcję sportową, by stać się symbolem wzrostu psychicznego.
Kluczowe elementy:
Charakterystyczne zniekształcenie szyi, wyróżniający rys artysty, to nie tylko kaprys estetyczny, lecz wizualna metafora wysiłku w górę. To pragnienie „wyłaniania się” z głębin podświadomości (reprezentowanych przez absolutną czerń tła), by szukać światła.
Intensywna czerwień słuchawki pełni funkcję emocjonalnego punktu centralnego. Podczas gdy ciało jest przedstawione w chłodnych tonach i głębokich cieniach, które przypominają solidność rzeźby, ten akcent szkarłatowej czerwieni reprezentuje witalność myśli i trwałość tożsamości nad ciemną masą nieokreśloności.
Zaciśnięte wargi i zamknięte oko sugerują, że wynurzenie nie jest fizyczne, lecz wyrazem wewnętrznej świadomości. Nie ma potrzeby patrzeć na zewnątrz, gdy bada się własną otchłań.
Na koniec Ninni Pagano opowiada nam o cichym napięciu, o tym głębokim oddechu, który bierze się przed stawieniem czoła rzeczywistości, przemieniając ciało w most między ciemnością doświadczeń życiowych a jasnością świadomości.



Instagram:@ninnipagano