Ninni Pagano (1969) - Sospiri di Saffron

Ninni Pagano urodził się w Katanii, od zawsze pasjonuje się Wunderkammer i wszystkim, co natura oferuje w swoim pięknie; ta pasja skłania go do studiowania u mistrza Antonio Sciaccy, swojego nauczyciela. To był rok 2011 i od tego momentu zaczyna się jego kariera artystyczna, która coraz bardziej wznosi go na wyżyny i zyskuje uznanie krytyków takich jak Aldo Albani, Roberta Filippi z galerii Orler, Philippe Daverio i Daniele Radini Tedeschi. W 2016 roku jego nazwisko pojawia się w prestiżowym amerykańskim przewodniku Guide Museums Galleries Artists. Po udziale w dwóch Triennale sztuki współczesnej w Rzymie, gdzie jego prace były publikowane w katalogach Mondadori, w 2020 roku jego nazwisko pojawia się w prestiżowym Atlante sztuki współczesnej De Agostini.
Dzieło to olej na płótnie, podpisane i dołączone do certyfikatu autentyczności zawierającego logo artysty, cechy dzieła oraz podpis artysty na dole.
Kolory na obrazie mogą nieznacznie różnić się od tych na zdjęciu ze względu na ustawienia aparatu i ekranu.
Dzieło jest starannie zapakowane folią bąbelkową i kartonem.

Westchnienia szafranu
Interpretacja dzieła Ninni Pagano oznacza zanurzenie się w świecie, w którym barok spotyka koszmar psychodeliczny. Opisanie „Sospiri di Saffron” oznacza stanąć przed narracją, która łączy starożytną alchemię z nowoczesną deformacją.
Sedno dzieła stanowi hipertrofia szyi, kolumna naciągniętego mięsa, która przecina prawa grawitacji i anatomii. Pagano nie szuka klasycznej piękności, lecz napięcia: ścięgna szyi wyglądają jak struny instrumentu gotowe pęknąć. Ta deformacja przemienia sylwetkę w „kanał”, biologiczny przewodnik dla substancji, która go pochłania; płyn w karafce nie jest prostym napojem — to płynne złoto, destylat szafranu, który przywołuje moce lecznicze lub halucynogeny.
Promieniujące ciepło żółtej cieczy gwałtownie kontrastuje z trupią bladością skóry i nieprzeniknioną ciemnością tła.
Oczy bohaterki są wytrzeszczone, szkliste, uchwycone w momencie wymuszonej ekstazy albo wiecznego zdziwienia. Nie patrzy na widza, lecz wpatruje się w niewidoczny punkt w ciemności, sugerując, że „Saffron” już działa, przenosząc jej umysł daleko od zniekształconego ciała, które widzimy wizualnie.
Ampułka jest symbolem nauki alchemicznej i kruchości życia.
W tym dziele Pagano zdaje się mówić nam, że piękno to elastyczność rozciągnięta do granic: milimetr przed zerwaniem staje się sztuką.
Jednak piękno duszy jest wieczne.


Instagram:@ninnipagano