Uberto Dell'Orto (1848–1895) - Paesaggio

Uberto Dell'Orto (Milano, 6 gennaio 1848 – Milano, 29 novembre 1895) pejzaże 2. pochodzenie: dom aukcyjny Il Ponte

(wysyłki poza społecznością europejską czas realizacji wynosi od 15 do 20 dni roboczych na dokumentację eksportową. Ewentualne cła i podatki celne obciążają kupującego)

Uberto Dell’Orto rozpoczął naukę malarstwa u Giovan Battista Lelli w Ginnasio di Brera, a obok studiów matematycznych zajmował się malarstwem pejzażowym, którego ćwiczył, pracując z natury podczas pobytów naukowych w Valtellina w towarzystwie przyjaciela Sallustio Fornara.
Po udaniu się na Capri w 1873 roku, gdzie podziwiał luministyczny chromatyzm artystów południowych, takich jak Giuseppe Carelli i Achille Vertunni, zaczął uczęszczać do pracowni Eleuterio Pagliano w Mediolanie, pojawiając się na scenie wystawienniczej z dziełami takimi jak 'Una spiaggia di Capri', które zaprezentowano na wystawie braidensego w 1874 roku, obecnie w kolekcji prywatnej.
W 1880 roku otworzył pracownię w Mediolanie i tam pracował pilnie, skupiając się głównie na pejzażu i portrecie, stosując technikę bardziej wyrafinowaną i precyzyjną, z pewnością bardziej odpowiadającą jego klientom; tylko w niektórych pracach widać mniejszą dbałość o podobieństwo oraz szczegóły stroju i otoczenia, a także lekkie echo dzieł Ranzoni i Cremony.
Na końcu ósmego dziesięciolecia datują się także pierwsze pobyty artysty w Ligurii, doświadczenie, które po sobie pozostawiło ślad, po 'Una moria a Bordighera' (kolekcja prywatna), pojawiającym się na wystawie braidensego w 1879 roku i ponownie prezentowanym na wystawie krajowej w Rzymie w 1883 roku, w innych dwóch wysyłkach na wydarzenia braidense w 1882 i 1884 roku, między 1881 a 1882 rokiem, umiejscawia się wreszcie podróż do Egiptu w towarzystwie przyjaciela Fornary i Pompeo Mariani, od którego często przebywał w Bordighera.
Wrażliwy na wpływ Filippa Carcano, artysta ten stopniowo rozwijał skłonność do zrównoważonego i solidnego malarstwa pejzażowego, wyróżniając się jako jeden z najbardziej skutecznych interpretatorów lombardzkiego realizmu drugiego dziewiętnastego wieku.
Dzięki tej pasjonującej analizie prawdy oraz wytrwałym i powtarzającym się próbom wyrażenia na płótnie odczuć, które ta obserwacja w nim wywoływała, mimo że nie doszedł do rozkładu tonów impresjonistów ani do rozwiązań zbliżonych do tych pierwszych lombardzkich divisionistów, udało mu się uczynić swoją malarską twórczość pełną luminiscencyjnych wibracji, upraszczając objętości i znacznie ograniczając efekty światłocienia.