Weegee (1899–1968) - Cop Killer 1939

Zabójca policjantów, 1939

Wydruk z portfolio Weegee
Wydruk wystawowy oparty na drukach z 1982 roku autorstwa Sida Kaplana,
Wyprodukowane dla
Amber Film & Photography Collective, Newcastle upon Tyne


Arthur (Usher) Fellig (12 czerwca 1899 – 26 grudnia 1968), znany pod pseudonimem Weegee, był fotografem i fotoreporterem, cenionym za surową czarno-białą fotografię uliczną w Nowym Jorku.
Weegee pracował na Lower East Side w Manhattanie jako fotograf prasowy w latach trzydziestych i czterdziestych XX wieku i wypracował swój charakterystyczny styl, podążając za służbami ratunkowymi miasta i dokumentując ich działania. Wielka część jego pracy ukazywała niezłagodzone, realistyczne sceny życia miejskiego, przestępstwa, obrażenia i śmierć.
Pracował w nocy i rywalizował z policją, by być pierwszym na miejscu przestępstwa, sprzedając swoje fotografie tabloidem i agencjom fotograficznym.[5] Jego fotografie, koncentrujące się wokół głównej siedziby policji na Manhattanie, wkrótce zostały opublikowane przez Daily News i inne tabloidy, a także w bardziej prestiżowych publikacjach, takich jak magazyn Life.
Większość jego najbardziej znanych fotografii została wykonana przy bardzo podstawowym sprzęcie prasowym i metodach charakterystycznych dla tej epoki — aparatem 4×5 Speed Graphic ustawionym na przysłonę f/16 przy 1/200 sekundy, z lampami błyskowymi i stałą odległością ostrzenia wynoszącą dziesięć stóp.[11] Był samoukiem, bez formalnego wykształcenia.

Pięć spośród jego fotografii zostało nabytych przez Muzeum Sztuki Współczesnej (MoMA) w 1943 roku. Te prace zostały włączone do jego wystawy Action Photography.[21] Później został uwzględniony w „50 Photographs by 50 Photographers”, innej wystawie MoMA zorganizowanej przez fotografa Edwarda Steichena.

Naked City (1945) było jego pierwszym zbiorem fotografii. Producent filmowy Mark Hellinger wykupił prawa do tytułu od Weegee.[21] W 1948 roku estetyka Weegee’a stała się fundamentem filmu The Naked City w reżyserii Hellingera. Film ten oparty był na szorstkim opowiadaniu z 1948 roku napisanym przez Malvina Walda o śledztwie w sprawie zabójstwa modelki w Nowym Jorku.

W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych Weegee eksperymentował z fotografią panoramiczną, z deformacjami zdjęć i fotografią przez pryzmy. Używając plastikowej soczewki, wykonał słynne zdjęcie Marilyn Monroe, na którym jej twarz jest groteskowo zniekształcona, a mimo to rozpoznawalna.
Można go postrzegać jako amerykańskiego odpowiednika Brassaï, który fotografował nocne sceny ulic Paryża. Motywy Weegee’a—nudystów, artystów cyrkowych, dziwaków i ludzi ulicy—później zostały podjęte i rozwinięte przez Diane Arbus na początku lat sześćdziesiątych.