Ennio Morlotti (1910-1992) - Nudo

Litografia na papierze w 11 kolorach - Dzieło ręcznie podpisane w prawym dolnym rogu i ponumerowane w lewym dolnym rogu - 50x70 cm - rok 1991 - edycja limitowana - egzemplarz zostanie wysłany z certyfikatem gwarancji 84/100 - bez ramy - doskonały stan - kolekcja prywatna - zakup i pochodzenie: Włochy - wysyłka za pośrednictwem UPS - SDA - DHL - TNT - BRT
Biografia
Ennio Morlotti, jeden z głównych bohaterów włoskiego i europejskiego wydarzenia artystycznego drugiego wieku dwudziestego, urodził się w Lecco nad jeziorem Como 21 września 1910 roku w rodzinie, w której ojciec był inwalidą wojennym, a matka była nauczycielką.
Vissuta, która wczesne dzieciństwo spędziła w internacie, gdzie wyróżniała się w nauce, w 1923 roku zaczęła pracę jako księgowa w zakładzie olejowym, a następnie do 1936 roku jako urzędniczka w fabryce farb i robotnica w zakładzie mechanicznym.
Pomimo trudnych warunków życia w tamtych latach, poświęcała się studiowaniu sztuki starożytnej w kościołach i muzeach, interesując się także sztuką współczesną, aż do uzyskania od prywatnego nauczyciela matury artystycznej w Brerze.
Po zwolnieniu z fabryki przeprowadził się do Florencji i zapisał się na Akademię, gdzie, pod opieką Felice Careny, uzyskał dyplom z pracą na temat Giotta, zdobywając najwyższą ocenę.
W 1937 roku, dzięki dochodom ze sprzedaży trzech obrazów wystawionych podczas konkursu na pejzaż leccese, odbył podróż do Paryża, gdzie zobaczył oryginalne dzieła ukochanych Cézanne'a i Picassa.
W 1940 roku dołączył do grupy Corrente, która inspirowała się czasopismem uniwersyteckim 'Corrente di vita giovanile', kierowanym przez Ernesto Treccani, podążając za francuskim ekspresjonizmem, od Van Gogha po Fauves.
W 1945 roku ożenił się z Anną, a w kolejnym roku zapisał się do partii komunistycznej, do której należał przez sześć miesięcy; był to trudny rok pod względem ekonomicznym, ale owocny pod względem kulturowym, ponieważ podpisał Manifest Realizmu, dołączył do Fronte Nuovo delle Arti i zorganizował swoją pierwszą wystawę indywidualną w galerii II Camino w Mediolanie. W tym roku, dzięki stypendium przyznanemu mu przez Lionello Venturi, mógł mieszkać w Paryżu przez dwa lata razem z Renato Birolli, ale po dwóch miesiącach wrócił do Mediolanu, ponieważ nie potrafił malować; mimo to poznał i odwiedził studio Picassa, spotkał Braque'a, Domingueza, De Staela, Sartre'a i Camus.
To właśnie po XXIV Biennale di Venezia w 1948 roku, podczas której wystawiał wraz ze wszystkimi artystami Fronte Nuovo delle Arti, wyraziła się pozycja Morlottiego, który razem z Birollim odłączył się od członków grupy 'realistów'.
To właśnie w latach 50. stworzył kilka kluczowych dzieł sztuki informale, nie tylko włoskiej, ale także europejskiej, z pewnością związanych z doświadczeniem takich autorów jak Wols, Fautrier, De Stael, a także Pollock i De Kooning.
La Biennale wielokrotnie gościła jego prace, w 1950 roku, w 1952 roku wraz z Gruppo degli Otto, w 1954 roku w sali zaprezentowanej przez Giovanni Testori (natychmiast niszcząc wystawione dzieła), w 1962 roku zdobywając nagrodę (ex aequo z Capogrossi) przeznaczoną dla włoskiego artysty, w 1964 roku w ramach sekcji "Arte d'oggi nei musei", w 1972 roku z salą osobistą, w 1988 roku z kolejną osobistą wystawą w pawilonie dedykowanym Włochom oraz w sekcji poświęconej przeglądowi "Il Fronte nuovo delle Arti alla Biennale del 1948".
W 1986 i 1992 roku został zaproszony na Quadriennale Nazionale d'Arte w Rzymie.
Najważniejsze wystawy kompleksowe ostatniej dekady to te z 1987 roku w Locarno i Milano oraz z 1994 roku w Ferrarze, przeprowadzona po śmierci, która miała miejsce 15 grudnia 1992 roku w Milano.