Barbara Emerson/Lannoo - Delvaux - 1985

Antyk jako źródło inspiracji ujawnia się w twórczości Paula Delvauxa od początku lat trzydziestych i zyskuje na znaczeniu w czasie II wojny światowej, na przykład w temacie miasta tragedii. Jego zainteresowanie antykiem charakteryzuje się antyczną rzeźbą i prowadzi artystę do opracowania teatralnej, ludzkiej postaci. Te teatralne i dramatyczne przedstawienia nawiązują do mitologicznych postaci takich jak Pygmalion, Wenus czy Penelopa, a także syreny, epheby i hamadryady. Delvaux także wzbudza pewną sekretną sacralność tak zwanych 'miejsc pamięci', takich jak świątynie i antyczne miejsca jak Akropol, Olimpia czy Pompeje. Miejsca, które Delvaux odwiedził podczas dwóch wypraw do Włoch w latach 1937 i 1939, a także podczas podróży po Grecji w 1956 roku. Na koniec nie powinniśmy zapominać o najważniejszym aspekcie recepcji antyku przez Delvauxa: melancholijnym wycofaniu. Wystawa ukaże około sześćdziesięciu prac, obrazów i rysunków, związanych z wyżej wymienionymi tematami.