Remo Squillantini (1920-1996) - Bordello

Remo Squillantini, po tym jak zajął się działalnością ilustratora, współpracując z włoskimi i zagranicznymi wydawcami, od 1970 roku poświęcił się wyłącznie malarstwu, tworząc galerię postaci zaangażowanych w rytuały codzienności, ukazując ich wady, nawyki, słabości i konformizmy. Prosty i skromny człowiek, mówił głównie poprzez swoje coraz bardziej cenione dzieła. Często zajmuje się ironicznymi reinterpretacjami dzieł z przeszłości i rozwija własne poszukiwania w ramach cykli tematycznych: „Siedem grzechów głównych”, „Morze”, „Kabaret”, „Sinopie” z początku XX wieku.
Ekspresjonistyczna ironia Squillantini rozgrywa się z energią w przedstawianiu najbardziej wyrazistych „typów”, często opisywanych w kontekstach bliskich impresjonistom, Cézanne’owi czy niemieckim ekspresjonistom z Neue Sachlichkeit.
Paolo Levi cytuje tekst o Squillantini autorstwa Mino Maccari, który również stwierdza, że główni bohaterowie obrazów Squillantini są godnymi spadkobiercami postaci Giuseppe Giusti, a jego dzieła, aby nie sięgać aż do Giovenale, są przechowywane w niektórych włoskich kolekcjach publicznych.
Remo Squillantini, olej na stole 35x40, sprzedany.
Bez ramki, aby zapewnić bezpieczne pakowanie ze względu na jego wartość.