Montiel (1985) - "EL ACTOR" XL, No Reserve.

Dzieło stawia aktora jako ciało świadome swojego wystawienia, zawieszone między własną tożsamością a przyjętą rolą.

Scena nie prezentuje się jako stała przestrzeń, lecz jako stan napięcia: terytorium, na którym spojrzenie drugiego aktywuje aktorstwo. Teatr wyłania się wtedy jako urządzenie, jako struktura porządkująca gest, czas i milczenie.

W tym dziele aktorstwo nie polega wyłącznie na interpretowaniu, lecz na utrzymaniu stanowiska: zamieszkanie na granicy między rzeczywistością a fikcją. Aktor nie wciela się w postać; wciela samą możliwość bycia widzianym, pozostania na scenie, istnienia poprzez akt performatywny.