Canvas Fit - Alberto Ricardo - La Melancolía en Silencio”

Dzieło sztuki stworzone na profesjonalnym płótnie za pomocą techniki druku giclée na płótnie. Sztuka cyfrowa wykorzystująca współczesne media i AI.

Dzieło sztuki artysty Canvas Fit-Alberto Ricardo wykonane techniką druku Giclée na wysokiej jakości płótnie profesjonalnym, 100% bawełna, o maksymalnej odporności na manipulację i czynniki zewnętrzne, marki Eco Canvas Roma Glossy, satynowe.
Gwarantujemy trwały i wysokiej jakości wizualnej produkt.
Wymiary obrazu 65 x 70 cm, głębokość 5 cm.
Limitowana edycja 1/5.
Na odwrocie przedmiotu znajdziesz dane dotyczące dzieła.
Wysyłka zostanie zrealizowana za pośrednictwem firmy United Parcel Service (UPS) do Hiszpanii i Europy oraz za pośrednictwem firmy Fedex do reszty świata.
Dzieło będzie zwinięte i zabezpieczone kilkoma warstwami opakowania, folią bąbelkową oraz umieszczone w wytrzymałej rurze.
Po opłaceniu dzieła potrzebne są trzy dni na proces pakowania i dostarczenia do firmy kurierskiej.
Część dotrze do Ciebie w ciągu dziesięciu dni, w zależności od kraju docelowego.

Ona nie mówi. Nie patrzy. Ledwo oddycha. A jednak wszystko mówi. Siedząc w złotym półmroku, na granicy snu i czuwania, młoda kobieta przedstawiona na tym obrazie ucieleśnia najczystsze sedno melancholii. Jej pochylony gest, z głową delikatnie opierającą się o dłoń, to przedłużona przerwa w czasie, jakby dusza potrzebowała zatrzymać się, by usłyszeć samą siebie.

W jej rysach tkwi dawna słodycz, harmonia przypominająca o dziewicach renesansu lub o muzy prerafaelitów. Jej włosy, opadające falami, zdobi prosta girlanda zwiędłych kwiatów, subtelny symbol ulotności. Światło — ta milcząca bohaterka — muska jej policzek z niemal duchową delikatnością, jakby świat zewnętrzny nie zasługiwał na to, by zakłócać święty spokój jej odpoczynku.

Jej sukienka, z tkanin prostych, lecz szlachetnych, wydaje się być częścią otoczenia, stapiając się z ziemistymi tonami tła. Nie ma ozdób, które by rozpraszały, ani nadmiaru, który odebrałby protagonizm jej ciszy. Wszystko na tym obrazie przywodzi na myśl stan kontemplacji, smutek bez dramatu, piękno, które pogodziło się z byciem po prostu spojrzeniem.

Ale o czym ona śni? Jakie myśli ciążą za tymi zamkniętymi powiekami? Scena tego nie ujawnia, a może właśnie w tym tkwi jej siła: w nieopowiadaniu jednoznacznej historii, lecz w zaproszeniu obserwatora do jej dopełnienia. Może to być oczekiwanie na nieobecną miłość, wspomnienie dzieciństwa, które zgasło, albo spokojna akceptacja nieuniknionego przeznaczenia. W rzeczy samej, w jej ciszy słychać echo wszystkich naszych nostalgii.

Atmosfera malarska, naładowana światłocieniem, potęguje intymny dramat obrazu. To bardziej niż fotografia czy portret — wygląda jak stary obraz, który przetrwał wieki, nie tracąc ani grama emocji. To jakby Caravaggio odnalazł bohaterkę duszy i pozostawił ją zawieszoną w tym momencie zadumy na zawsze.

Nie jest boginią ani świętą. Jest po prostu człowiekiem. Człowiekiem w swojej wrażliwości, w swoim wycofaniu, w swojej tajemnicy. A ta spokojna ludzkość to właśnie czyni ją świętą. W czasach hałasu, przemijania, stałej ekspozycji, przypomina nam wartość przerwy, wyciszenia, czułości wobec samego siebie.

Tak więc ten bohater zaprasza nas, by ściszyć głos, zamknąć oczy, wrócić do tego wnętrza, gdzie wciąż potrafimy czuć bez wyjaśniania, pamiętać bez słów, marzyć bez strachu. Bo bywają dni — i to zdjęcie wie — kiedy dusza potrzebuje tylko odrobiny ciszy, by ponownie odnaleźć swoją najgłębszą prawdę.