camilo - La Mirada Quieta

Dzieło Camilo buduje intymny obszar, w którym codzienność przeobraża się w schronienie emocjonalne. Jego obrazy zapraszają nas do zatrzymania czasu i zamieszkania w scenach domowych, przepełnionych ciszą, harmonią i spokojną kontemplacją życia.

Koty odpoczywające przy otwartych oknach, kobiety czytające, oczekujące lub trzymające kwiaty, stoły z owocami, dzbany i kieliszki do wina: wszystkie te elementy tworzą świat obyczajowy, który nie opisuje rzeczywistości dosłownie, lecz reinterpretują ją z pamięcią, spokoju i wrażliwością.

Kolor jest jednym z głównych bohaterów jego języka malarskiego. Camilo pracuje z paletą wyraźnie o wpływach fauvistycznych, w której intensywne odcienie —czerwone, żółte, zielone i żywe niebieskie— uwalniają się z funkcji opisowej, by stać się nośnikami emocji. Kolor nie naśladuje: wyraża. Nie zacienia: pulsuje.

Formalnie figury prezentują się w eleganckiej syntezie, o zdefiniowanych konturach i uproszczonych objętościach, co wzmacnia wrażenie porządku i równowagi. Ta oszczędność form, daleka od odbierania głębi, potęguje ekspresję całości, pozwalając każdej scenie oddychać i dialogować z widzem w ciszy.

Koty — stałe obecności w jego pracy — pełnią rolę symboli introspekcji, wolności i wspólnego udomowienia. Nie są prostymi zwierzętami: są strażnikami domu, milczącymi świadkami bogatego i spokojnego życia wewnętrznego. Postacie żeńskie, z kolei, otulone są atmosferą delikatności i kontemplacji, harmonijnie wpisane w przestrzeń, którą zamieszkują.

Camilo jest absolwentem kierunku Instruktor Sztuki w mieście Las Tunas, Kuba, formacja, która wyraźnie przejawia się w biegłości technicznej i spójności koncepcyjnej jego pracy. Obecnie mieszka i pracuje między Hawaną a Rosją, doświadczenie to wzbogaciło jego spojrzenie i poszerzyło jego dialog kulturowy. Brał udział w licznych wystawach zbiorowych na Kubie i za granicą, a jego prace znajdują się w prywatnych kolekcjach w Rosji i w kilku krajach Europy.

W szybkim świecie nasyconym jaskrawymi obrazami malarstwo Camilo proponuje coś przeciwnego: pauzę, ciepło i spokojne piękno. Jego dzieło nie ma na celu uderzać hałasem, lecz trwać dzięki emocjom.



Dzieło wpisuje się w lirystyczny fowizm, który wychodzi bezpośrednio spod wpływu Matisse’a, zwłaszcza w uproszczeniu ornamentowych wzorów i w użyciu nasyconych kolorów bez akademickich cieni. Dzięki technice malarskiej o płynnych, płaskich pociągnięciach pędzla artysta konstruuje scenę, w której postać kobiety oraz elementy dekoracyjne (akwarium i wazon) dzielą ten sam ciężar wizualny, złączone paletą intensywnych czerwieni i elektrycznych błękitów. Kompozycja wyróżnia się zamierzoną dwuwymiarowością oraz zastosowaniem tle geometrycznych, które fragmentują przestrzeń na płaszczyzny czystego koloru. Malarz stara się przekazać wrażenie hipnotycznej kontemplacyjności i domowego spokoju; cicha interakcja między kobietą a rybami sugeruje głębokie połączenie z powolnym ruchem życia, przekształcając codzienny kącik w przestrzeń medytacji wizualnej, gdzie czas zdaje się zatrzymać.