Yvon Taillandier (1926-2018) - Untitled

Yvon Taillandier
Dzieło unikatowe, podpisane ręcznie.
Malarstwo na papierze
Technika mieszana
wymiary: 67,5 x 21 cm.
Podpisano w prawym dolnym rogu.
Zamknięta: 29.05.1971
Z dedykacją dla Josep Maria Mestres Quadreny

Yvon Taillandier jest francuskim malarzem, rzeźbiarzem i pisarzem urodzonym w 1926 roku w Paryżu. W 1942 roku Taillandier uzyskał pierwszą indywidualną wystawę w galerii L'art Français w Lyonie. Następnie przez 44 lata pełnił funkcję sekretarza Komitetu Salon de Mai. Malowidła Yvona Taillandiera są figuratywne, stałe w treści narracyjne i tworzą wyobrażony świat ze swoimi postaciami i wydarzeniami. Wynalazca „Taillandierland”, malarz opisuje ten wymyślony świat ze swoimi mieszkańcami, swoim uniwersum. Łącząc obraz z językiem, Yvon Taillandier twierdzi, że jego malarstwo ma charakter literacki. Z obrazu na obraz formy się przekształcają, odnowiają, człowiek często przystosowuje się do maszyn, które go rozszerzają. Te intrygujące postacie mają pewną ponadczasowość. W latach pięćdziesiątych XX wieku Yvon Taillandier porzucił malarstwo na rzecz literatury (krytyka sztuki, historia sztuki). Następnie przez czternaście lat współpracował z Revue Connaissance des Arts i Revue XXe siècle.

Josep Maria Mestres Quadreny (Manresa, Hiszpania; 4 marca 1929 - 18 stycznia 2021)[1] był hiszpańskim kompozytorem. Studiował chemiczne nauki na Uniwersytecie w Barcelonie, solfege i fortepian z Leonor Sigg i Rosa María Kucharski, a następnie poszerzał studia z kompozycji muzycznej u Cristòfora Taltabulla (1950-56). Jego muzyka wyróżnia się duchem stałej renowacji języka oraz wprowadzaniem nowych technik, zarówno w samej kompozycji, jak i w użyciu instrumentów czy brzmień. Wstąpił w 1952 roku do Círculo Manuel de Falla i w 1960 roku, razem z Juanem Hidalgo Codorniu i Joaquim Homs, był jednym z promotorów grupy Música Oberta, jako członek Club 49 dla wspierania upowszechniania nowej muzyki. W 1968 założył Conjunt Català de Música Contemporània, w 1974 Laboratori de Música Electroacústica Phonos i w 1976 Grup Instrumental Català, wspólnie z Carlesem Santosem. Współpracował z artystami takimi jak Joan Miró, Antoni Tàpies, Joan Brossa, Moisès Villèlia (z którymi, między innymi, stworzył dzieło Cop de Poma, na fortepian w 1961), lub z Jaume Codina. W 1977 mianowano go prezesem Katalońskiego Stowarzyszenia Kompozytorów. Obecnie jest członkiem Komisji Delegowanej Fundacji Joana Miró, mecenasa Fundació Joan Brossa, członkiem Rady Dyrektorów Orkiestry Symfonicznej Barcelony i Narodowej Katalonii (OBC) oraz Komisji Relacji Kulturalnych Centrum Badań Katalońskich Uniwersytetu Paryskiego IV (Sorbona).
Był dyrektorem kolekcji książek Música d'avui i prezesem Fundacji Phonos. Został w 2000 roku uhonorowany Nagrodą Narodową Muzyki Katalonii. Był prezesem Fundacji Joan Brossa i patronem emeritus Fundació Joan Miró. W 1977 i 1984 Televisión Española (TVE) wyprodukowała dwa dokumenty o jego życiu i twórczości.