Calvo - Cerchi 2

Nino Calvo jest współczesnym artystą, którego badania głęboko sięgają światła i tradycji sztuki Sycylii. Kształcił się między Liceo Artistico a Akademią Sztuk Pięknych w Noto. Calvo od młodości ujawnił wszechstronność wyrazu, która doprowadziła go do nieograniczania się jedynie malarstwem. Jego kariera była naznaczona nieustanną eksploracją języków wizualnych: jeśli na wczesnym etapie nadawał wyraz swojej wizji poprzez rzeźbę i scenografię, dziś jego twórczość idzie w stronę obszarów fotografii i wideo. Ta ewolucja odzwierciedla stałą potrzebę badania rzeczywistości z różnych punktów widzenia, zachowując przy tym niezmiennie wrażliwość malarską zdobytą w latach formacji akademickiej.

To żywe i dynamiczne dzieło Nino Calvo, sycylijskiego artysty urodzonego w 1983 roku w Avola, mieście, w którym obecnie mieszka. Obraz został wykonany techniką akrylową na płótnie o imponujących rozmiarach (100 x 86 cm), który natychmiast przyciąga uwagę swoją strukturą geometryczną i rytmem kolorów.

Obraz rozwija się wokół centralnego punktu zbiegu, z którego promieniście rozchodzą się liczne proste linie, dzielące przestrzeń na trójkątne kliny, podobne do koła lub wiru perspektywicznego. Ta promieniowa struktura tworzy silne wrażenie głębi i ruchu ku środkowi, tak jakby obserwator był wciągany ku sercu obrazu lub, przeciwnie, jakby eksplozja koloru rozchodziła się na zewnątrz.

Calvo używa akrylu z wyraźną i rytmiczną gestualnością. Wewnątrz każdego promienia znajdziemy sekwencję poziomych plam koloru, przypominających klawisze fortepianu lub fragmenty wizualnego kodu.

Paleta: Jest różnorodna i żywa, zdominowana przez słoneczne żółcie, intensywne odcienie błękitu i głębokie czerwienie, zrównoważona przez wyraźną obecność szarości, czerni i bieli.

Ślad: Pociągnięcia pędzla są materialne i „kanciaste”, pozwalając dostrzec warstwowość, która nadaje dziełu ciało. Delikatne linie krzywe przecinające różne segmenty sugerują ruch obrotowy, niemal jak rowek na płycie winylowej lub ruch turbiny.

Interpretacja i atmosfera
Dzieło wydaje się stać na granicy między abstrakcją geometryczną a sztuką kinetyczną. Pomimo statyczności płótna oko nie potrafi się zatrzymać: musi przeskakiwać z jednego fragmentu koloru na inny, podążając za rytmem sincopowanym narzuconym przez autora.

Istnieje poczucie matematycznego porządku (siatka promieniowa), które przyjemnie kontrastuje z niemal „jazzowym” zastosowaniem koloru, czyniąc obraz energiczny, nowoczesny i głęboko komunikujący.