Carina P. - "Inner Sea"

“Inner Sea” kojarzy się z podwodnym krajobrazem zawieszonym między światłem a głębokością. Górne pole, miękkie i nastrojowe, sugeruje zmieniające się prądy lub odległe refleksje, podczas gdy dolna przestrzeń głębokiego błękitu zakotwicza kompozycję w cichej intensywności.
Subtelne gesty liniowe przemieszczają się po powierzchni jak ślady niewidocznych trajektorii, sugerując wewnętrzną nawigację, a nie fizyczną geografię. Obraz rozwija się jako emocjonalny pejzaż morski — nie dosłowny ocean, lecz przestrzeń introspekcji i wewnętrznego ruchu.
Warstwowe tekstury akrylowe tworzą różnice w przezroczystości i gęstości, pozwalając światłu na interakcję z powierzchnią w subtelny sposób. Kontrast między luminescencyjnymi tonami na górze a głębokim niebieskim poniżej wywołuje wrażenie zanurzenia, jakby widz był zawieszony między powierzchnią a głębią.
“Inner Sea” zaprasza do kontemplacji — medytacja nad ciszą, pamięcią i ogromem wnętrz, które niesiemy w sobie.

O Carinie P. (ur. 1981):
Carina P. jest współczesną artystką abstrakcyjną, której prace eksplorują niewidzialne krajobrazy stanów wewnętrznych. Urodziła się w 1981 roku i rozwija język wizualny oparty na percepcji emocjonalnej, a nie na reprezentacji.
Jej obrazy wyłaniają się z introspekcji — z chwil napięcia, ciszy, niepewności i transformacji. Dzięki warstwowym fakturom, zmieniającym się kontrastom tonalnym i kontrolowanemu gestowi ruchu, konstruuje przestrzenie, które wydają się zarówno rozległe, jak i intymne. Horyzonty pojawiają się i rozpływają; głębia staje się psychologiczna, a nie geograficzna. Pracując głównie w akrylu, Carina buduje swoje powierzchnie poprzez nagromadzenie i odejmowanie, pozwalając, by instynkt i struktura współistniały. Dialog między światłem a gęstością, ciszą a ruchem, odzwierciedla złożoność wewnętrznego doświadczenia.
Zamiast ukazywać rzeczywistość zewnętrzną, jej praca zaprasza widzów do skonfrontowania własnych wewnętrznych mórz — przestrzeni pamięci, kruchości i cichej siły.
Jej praktyka osadza się w ramach współczesnej abstrakcyjnej sztuki nowoczesnej, gdzie emocja staje się architekturą, a malarstwo staje się polem świadomości.