Alfredo Grimaldi (1950) - Rose sul Golfo

Tytuł: Róże na Zatoce
olej na płótnie, 18 × 24 cm
W tym niezwykle intensywnym oleju na płótnie, Alfredo Grimaldi oferuje nam okno na śródziemnomorski raj. Kompozycja jest zbudowana jak zaproszenie: z prawej strony pergola z róż w pełnym rozkwicie – eksplozja karminowych czerwieni, różu w odcieniu 'shocking' i odrobinie bieli czystej – wpełza na biały mur, jakby chcąc uchwycić wzrok zanim ten spłynie w stronę morza. Zielone liście, malowane szerokimi i mięsistymi pociągnięciami pędzla, wibrują światłem i cieniem, tworząc dotykowy kontrast, który zachęca do wyciągnięcia ręki.
W centrum, wioska wspina się na stoki wzgórza z charakterystyczną, nieokrzesaną gracją wybrzeża Kampanii: domy kubiczne w mlecznej bieli, ciepłej ochry, staroróżu i wyblakłych błękitach, dachy z czerwonych dachówek wydają się tryskać słońcem. Każde okno to małe, jasne oko, każdy balkon to miniaturowy zawieszony ogród. Światło jest takie, jak w późnym popołudniu, gdy słońce już nisko, a wszystko staje się miodem.
U dołu zatoka to kryształ turkusowy: woda odzwierciedla się cienkimi warstwami błękitu kobaltu, szmaragdowej zieleni i odrobiną bieli, które chwytają odbicia łodzi. Cztery jednostki – dwie żaglówki, dwie motorówki – spoczywają spokojnie, jak zawieszone między niebem a morzem. W oddali wzgórza rozmywają się w miękki fiolet, prawie jak wspomnienie, podczas gdy niebo, o głębokim i jednolitym błękicie, jest ledwie przysłonięte przez lekkie chmury, które przypominają plamy śmietany.
Materiał jest gęsty, hojny, niemal rzeźbiarski. Grimaldi nie miesza kolorów na palecie, lecz kładzie je czysto na płótnie, pozwalając im się stykać i odpychać w żywym dialogu. Rezultat to obraz, który nie odtwarza rzeczywistości, lecz ją potęguje: to radosna nostalgia miejsca, odczucie ciepłego wiatru na skórze, zapach róż i soli morskiej zmieszanych.