Pietro Fusco (1980) - Il Gatto e la Luna

Tytuł: Kot i Księżyc
Olej na płótnie, 40 × 30 cm


Na tym olejnym obrazie na płótnie Pietro Fusco roztacza przed nami oniryczny i żywy wszechświat, zawieszony między baśniowością a kosmosem, który przyciąga spojrzenie siłą nocnego widzenia. Kompozycja dominuje nad rosnącą sierpą księżyca wykonaną w ciepłym, jasnym złocie, która wyłania się z tła z dotykowym reliefem, niemal rzeźbiarskim: gęste i masywne pociągnięcia pędzla olejnego tworzą sploty i załamania na powierzchni księżycowej, przywołując chropowatą, żywą fakturę starej gwiazdy. Na tym księżycu, niczym unoszona wyspa w próżni kosmicznej, stoi miniaturowa wioska zaczarowanych domów: tęczowy zestaw odważnych i harmonijnych barw – głęboki fiolet na pierwszy plan, żółć słoneczną na drugą, koralowa czerwień, błękit kobaltu, róż pudrowy – każda z ostrymi dachami, prostokątnymi oknami świecącymi wewnętrznym światłem i uchylonymi drzwiami, jakby oczekiwała na niewidzialnego mieszkańca. Te domy, zminiaturyzowane i stylizowane, wydają się wyjęte z wyobraźni prodigio dziecka, lecz mistrzostwo artysty nadaje im emocjonalną głębię, z subtelnymi cieniami podkreślającymi ich objętość i korzenie w lunarnym glebie.
W sercu sceny czarny kot o welurowej, błyszczącej sierści, z białymi wąsami i żółtymi, kocimi oczami, patrzy na obserwatora z hipnotyzującą intensywnością, siedząc w królewskiej pozie na zakrzywieniu księżyca. Jego sylwetka, smukła i zmysłowa, kształtowana jest płynnymi ruchami: ogon zawija się w elegancki arabesek, przednie łapy położone z gracją, ciało wyraźnie rysuje się na tle nieba niczym żywa postać. Fusco uchwyca tutaj esencję felina – tajemnicę, niezależność, odrobinę złośliwości – przemieniając kota w cichego strażnika tego niebiańskiego mikroświata.
Tło to nocne niebo w aksamitnym odcieniu niebieskiego indygo, usiane złotymi gwiazdami, które łączą się w stylizowane konstelacje, odwzorowane cienkimi i błyszczącymi liniami: Orion, Wielka Niedźwiedzica, być może aluzja do Byka, wszystko oddane z naiwną precyzją, która przywołuje starożytne mapy nieba. Miękkie, białe chmury, pełne objętości, unoszą się lekko na marginesach, podczas gdy dalekie słońce – a może bliźniacza planeta – wygląda pomarańczowo na prawym horyzontcie, dodając warstwę wieczoru wiecznego.
W dolnej części dynamiczny kontrast: morze kipiące stylizowanymi falami w odcieniach kobaltu, turkusu i białej piany, z pienistymi grzbietami i wirami, które sugerują ruch wieczny, niemal nawiązujący do rytmu przypływów pod księżycem. Pociągnięcia pędzla tu są bardziej płynne i falujące, tworząc efekt głębi i żywotności, który równoważy niebiański spokój energią telluryczną.
Paleta Fusco to triumf kontrastów: ciepłe odcienie księżyca i domów przeciwko chłodowi nieba i morza, wewnętrzne światła dialogujące ze gwiazdami, wszystko złączone przez rozproszoną poświatę, która wydaje się emanować z wnętrza samego dzieła. W tym małym formacie artysta potrafi wywołać poczucie kosmicznej ogromności i domowej intymności, zaproszenie do zagubienia się w śnie, gdzie realne i fantastyczne łączą się. Il Gatto e la Luna nie jest tylko malowidłem: to portal do świata, w którym zwierzęta rządzą gwiazdami, a domy wyrastają z sklepienia niebieskiego, arcydzieło wizualnej poezji, które ucieleśnia duch zabawy i głębi współczesnego malarstwa naiwnego.