Béla Uitz (1887-1972) - Árkadiá

W aukcji znajduje się bardzo rzadki, oryginalny druk wybitnego węgierskiego artysty Béla Uitza z 1916 roku.

Obraz przedstawia figuratywną kompozycję z motywem „Badende”. Tytuł „Árkadiá” nawiązuje do koncepcji wywiedzionej z mitów greckich o Arkadii, według której od czasów wczesnonowożytnych życie poza społecznymi ograniczeniami jest możliwe.

Podpis
Pod przedstawieniem, ołówkiem podpisano i datowano „Bela Uitz 1916”.

Wymiary
Kartka ma około 41,0 × 53,0 cm, przedstawienie około 23,5 × 34,5 cm.

Stan
Wyraźny druk na papierze ręcznym z naturalnymi brzegami. Papier zestarzał się i zbrązowiał. Brzegi i rogi częściowo podarte i pogniecione. U dołu ramka z zagniecieniem i pęknięciem. Przedstawienie w dobrym stanie.

Proveniencja
Kartka pochodzi z prywatnej kolekcji w Berlinie, zakupiona w galerii Irrgang Berlin.

Béla Uitz (urodzony 8 marca 1887 w Mehala, Austro-Węgry; zmarł 26 stycznia 1972 w Budapeszcie) był węgierskim malarzem.

Béla Uitz najpierw odbył praktykę ślusarską. W latach 1908–1912 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Budapeszcie[1] i w 1914 roku brał udział w swojej pierwszej wystawie w Budapeszcie. Wraz z obrazami grupy Nyolcak (Osmer od dziewiątki) jego prace były wysyłane na Panama-Pacific International Exposition, za co w 1915 roku otrzymał złoty medal[2].

W 1915 roku wraz ze swym szwagrem Lajosem Kassákiem i Emilem Szittya założył węgierski czasopismo awangardowe A Tett (Czyn). Zostało ono zakazane w 1917 roku przez cenzurę wojenną. Następnie był współredaktorem w czasopiśmie Kassáka MA (Dzisiaj) i brał udział w jego trzeciej wystawie zbiorowej w 1918 roku. W 1917 roku miały miejsce wystawy pod tytułem A Fiatalok (Młodzi) z udziałem Pétera Dobrovicsa, Lajosa Gulácsy’ego, Jánosa Kmetty’ego i Józsefa Nemesa Lampértha.[2]

Po zakończeniu wojny w 1918 roku był jednym z czołowych twórców plastycznych Węgierskiej Republiki Rad, był członkiem jej Rady Sztuki i kierował Warsztatami Proletariackiej Sztuki Plastycznej, w których tworzono plakaty propagandowe (Vörös Katonák Előre!). Po stłumieniu republiki był przez pewien czas aresztowany. Po obaleniu Węgierskiej Republiki Rad w 1919 roku Uitz wyemigrował z węgierską grupą aktywistów do Wiednia, gdzie dołączył do kręgu Kassáka i poznał nowe tendencje w międzynarodowej sztuce awangardowej. Wiosną 1921 roku podróżował do Moskwy, gdzie fascynowały go zarówno współczesna rosyjska konstruktywistyczna sztuka, jak i prawosławne kościoły, zwłaszcza ikony.

Po powrocie do Wiednia zerwał z Lajosem Kassákiem i wspólnie z Aladárem Komjátem założył czasopismo Egység (Jedność). Przetłumaczono Realistyczny Manifest Nauma Gabo, program grupy konstruktywistycznej Rodczzenko i Stepanowa oraz myśli supremacjonizmu Kasimira Malewicza.

W 1923 roku objął styl malarski Proletkultu i od 1924 roku w Paryżu działał w Komunistycznej Partii Francji. W 1926 roku wyemigrował na Związek Radziecki i tam pracował przez ponad czterdzieści lat jako artysta prorządowej propagandy. Tuż przed śmiercią powrócił na Węgry.