Agathe Toman - CLOUD #4 - 9/15

To dzieło należy do „KOLEKCJI UDZIAŁOWEJ” artysty.
Arty fotograficzne z grainem. Zrobione w Hossegor, Francja. Lato 2021.
Fotografia zostanie wysłana zwinięta, nie jest oprawiona, dołączony będzie certyfikat autentyczności, uzupełniony i podpisany przez artystę. Dzieło numerowane, ręcznie podpisane, z przodu i z tyłu. Druk digigraphia pigmentowa bardzo wysokiej jakości.
Agathe Toman to artystka figurowana w Sotheby’s od 2021 roku.

Biografia artystki :
Urodzona w 1989 roku, o pochodzeniu francuskim, austriackim i czeskim, Agathe Toman to francuska artystka multidyscyplinarna, której talent obejmuje malarstwo, poezję, rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej École de la Chambre Syndicale de la Couture Parisienne i latach pracy jako stylistka w domach haute couture we Francji w Paryżu, 9 lat temu Agathe poczuła potrzebę skoncentrowania się wyłącznie na swojej twórczości artystycznej.
Dzisiaj mieszkająca w Landes od trzynastu lat, Agathe kształtuje się jako obiecująca postać sceny sztuki współczesnej, ceniona zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej.

Cotée w Sotheby’s od 2021 roku, jej prace licytowano trzykrotnie, co świadczy o szybkim awansie i akceptacji w kręgach prestiżowej sztuki. Jej istotne wkłady w różne targi, w tym Art Paris, przyniosły ogromny sukces, umacniając jej obecność w wielu prywatnych kolekcjach na całym świecie.

Paleta Agathe faworyzuje głębokie odcienie czerni i błękitu, dyskretny chromatyzm w ruchu. Jej obrazy wykorzystują czyste pigmenty, tusze, oleje i akryle o zdumiewającej intensywności, które skłaniają do ponownego nawiązania kontaktu z ukrytymi rzeczami, przenosząc widza poza to, co widzialne. Tkanina wywiera moc, odpowiadając na własne doświadczenia.

Jej rysunki wykonane długopisem Bic noszą na sobie destabilizującą siłę przyciągania.
Fotografie Agathe wprowadzają zamęt poprzez kalejdoskopowe abstrakcje, napełniają nas spokojnymi doznaniami, wspomnieniem doskonałej bezmasowości, która była naszym początkiem.
Setki jej wierszy wyznaczają rytm jej uniwersum, charakteryzujące jej twórczość. Pierwszy zbiór poezji pod tytułem „You will have to learn to smile again” ukaże się zimą 2024 roku.

Poza praktyką artystyczną Agathe jest również głęboko zaangażowana w badanie psychoanalizy w analizie transakcyjnej, którą kontynuuje od czterech lat w Paryżu. Ta eksploracja wzbogaca jej proces koncepcyjny, pozwalając jej wprowadzać do sztuki bardzo głębokie wymiary psychologiczne, które przenikają się z nowymi warstwami.

Agathe nie rozdziela swojej sztuki od swoich społecznych zobowiązań. Skupia swoje dzieło na tematach kluczowych, takich jak zdrowie psychiczne, środowisko i edukacja. Te osie refleksji nie są tylko obecne w jej sztuce; stanowią integralną część jej tożsamości artystycznej i osobowości.

Jej praca została rozpoznana i uhonorowana w wielu prestiżowych publikacjach, w tym Forbes, L’Oeil i Elle, co odzwierciedla jej znaczący wpływ na współczesną sztukę.

Jacqui Ottoman nadal fascynuje i inspiruje publiczność na całym świecie, oferując poprzez swoje prace okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak jak je postrzega i przekształca w sztukę. Eksperymenty, którymi dzieli się z wielką hojnością.

"MOJA WIZJA:
Moja praca bada głębokie związki między psychiką a ciałem, tka dialogi między umysłem a materią. Badam ich sposoby funkcjonowania w ich otoczeniu, łączące je powiązania i drgania, zarówno te postrzegalne, jak i niedostrzegalne, które z nich powstają.
Badam tematy takie jak tożsamość, pamięć, natura ludzka i relacja między jednostką a jej otoczeniem. Moje dzieła mają w sobie emotionalną głębię i pewne napięcie, zapraszając widza do introspekcji, otwierając drogę do nieświadomości.

Wpisuję tę wolę w samą materialność moich dzieł: zdecydowanie abstrakcyjne, monochromatyczne, z niuansami, tam gdzie ciemność współistnieje z jasnością, niebieski błyska w kontakcie z czernią, lub sam się rozświetla. Jesteśmy w bezkształtnym istnieniu światła/obecności.
Moje malowidła, instalacje, rysunki i fotografie są każdorazowo absolutnym wytworem, wolnym od wszelkiej imitacji, wywołującym czystą emocję, pobudzającym przebudzenie Nieuchwytnego; moje prace stają się w ten sposób lustrem tych wewnętrznych aspektów nieujawnionych.

Ściśle złączenie moich rąk z pigmentami, węgielkami, długopisem i farbami, poprzez depozycję materii na papierze lub płótnie. Moje techniki wykonania nigdy się nie powtarzają, wynik niekontrolowany. Szczególna unikalność.
Pracuję w ten sposób nad utrwaleniem ruchu materii, gęstości światła, dodając w siebie, dla przebudzenia Ja.

Zawsze istnieje coś, czego się nie podejrzewało. Coś nieoczekiwanego. To niewypowiedziane, intensywnie ograniczone, subtelnie podsycane, co nas fascynuje i zalewa. Woda, grawitacja, kora, te wszechobecności przemieniają obserwatora swoją siłą. Pojawia się zupełnie unikalny ślad, liryczna abstrakcja, moje dzieła są autoportretami, portretami części mnie.
Mówię, że moje twórczości są „materializacjami stanów psychicznych”, krajobrazami ludzkimi, nicią mojej duszy, zapraszającymi innych by się w nie wtopili.
Ich wartość nie leży w estetyce, lecz w wibracjach, które moje dzieła wywołują w patrzącym. Są to dwie spotykające się wrażliwości, a nie dwie oddzielne indywidualności. To proces, który żyje. Dzieło przekracza natychmiastowość. Traktuję je jak istoty czynne, tworzące nowe więzi między Nami, w nas.

Patrzący staje się również twórcą, ożywiając dzieło w alchemii rezonansów psychicznych.

Zobowiązuję się do drogi ku nowej wizji Bytu, siebie, świata i innych.

Jeżeli patrzący pozwoli się zaprosić, będą to rezonansy psychiczne, które synchronizują się w jedną wspólną symfonię, rozpoczyna się dialog, narasta rytm. Anamorfoza swojej duszy rysuje się, nieuchwytny odblask. To poetyczne doświadczenie.
Intensywna i potężna obecność. Wymagające doświadczenie.

Chcę by moje dzieła wyostrzały ludzkie umysły, ostrzyły dusze i by emocje znalazły w nich echo, by słowa w nich rezonowały.
To, co ważne, to to, co dzieło mobilizuje w nas, i efekt tego spotkania.

„Bólu psychicznego związany jest z wszystkim, co wymyka się procesowi symbolizacji subiektywnej. Cierpimy z powodu tego, co jest zablokowane psychicznie, lub oczekuje zapisu psychicznego. Człowiek cierpi nie tylko z powodu wydarzeń lub pewnych myśli, lecz ponieważ niektóre procesy w nim nie znalazły lustra, echa, słuchania, receptacle i pozostają w bezruchu.” René Roussillon - Podręcznik psychologii i psychopathologii klinicznej, strona 146.

#Exclusivedfta