Carl Laszlo - Panderma Nr. 13: Eva Wipf - 1977

W aukcji znajduje się ostatnie wydanie legendarnego, Neo-wantgardystycznego czasopisma sztuki

„PANDERMA Revue de la fin du monde Nr. 13“

z 1977 roku, z wydawnictwa CARL LASZLO Basel.

Do numeru dołączone są oryginalne, nie podpisane karty fotograficzne artystki EVA WIPF z biblioteczno‑karawanowej współpracy szwajcarsko‑brazylijskiej, iryjskich artystów JOSEPH S. HARRISON i MICHAEL ASHUR.

Ostatnie wydanie Panderma poświęcone jest szeroko artystce EVA WIPF, z tekstami i opisami. W odróżnieniu od „zwykłego” wydania, tutaj dołączona jest fotografia przyklejona na czarnym kartonie (3x30 cm) o wymiarach 10x15 cm.

Czasopismo jest kompletne, ze wszystkimi dodatkami, w dobrym stanie. Serigrafie były przechowywane w wolnej od kwasów folii, co tłumaczy dobry stan. Czasopismo ma starzone ślady użytkowania i przebarwienia papieru, pojedyncze zagniecenia, plamy. Mimo to publikacja pozostaje w ogólnym, wieku właściwym dobrym stanie. Proszę obejrzeć zdjęcia stanu.

DODATKI
Kolorowa karta obrazowa EVA WIPF (doskonały) na sztywnym kartonie 30x30 cm
Kolorowa karta obrazowa MICHAEL ASHUR (bardzo dobry) luźna 14,1x14,1 cm
Kolorowa karta obrazowa JOSEPH S. HARRISON (bardzo dobry) luźna 14x11 cm

Eva Wipf (ur. 23 maja 1929 w Santo Ângelo do Paraiso, Brazylia; zmarła 29 lipca 1978 w Brugg) była szwajcarską malarką surrealistką i projektantką obiektów.

Ashur, Michael, malarz (ur. 1950).
W 1976 roku wtedy 26-letni Ashur i Carl Laszlo zawarli umowę o dystrybucji obrazów Ashura.

Josep S. Harrison (urodzony 1949)
Urodzony w Dublinie Joseph Sebastian Harrison wystawiał regularnie w Hendricks Gallery w latach siedemdziesiątych, a także na Irish Exhibition of Living Art w latach 72, 73 i 74 oraz w niezależnych wystawach artystów w tych samych latach.

PANDERMA i inne publikacje CARL LASZLOS

Od 1958 do 1977 Carl Laszlo wydał m.in. 13 numerów czasopisma sztuki Panderma. Zapewnia ono sztuce awangardy po 1945 roku istotną platformę, wraz z tekstami i dodatkami. Tam prezentują się także prawie zapomniani artyści i artystki z lat przedwojennych (m.in. Arp, Beöthy Steiner), a także dopiero co zyskujące popularność talenty artystyczne sceny (Vasarely, Hundertwasser itd.). W 1982 roku założył czasopismo Radar (sześć numerów).

O REDAKTORZE

Pod koniec lat 50. Carl Laszlo stał się jednym z najważniejszych kolekcjonerów, publicystów i sponsorów sztuki nowoczesnej. Mieszka w Bazylei w secesyjnej willi, która z biegiem lat przekształciła się w prywatne muzeum sztuki nowoczesnej i współczesnej, a także stała się miejscem spotkań artystów, intelektualistów oraz przedstawicieli międzynarodowej sceny artystycznej. Sfinansował swoją kolekcję sztuki sprzedażą obiektów z secesji, które nabył po wojnie po niższych cenach. W 1962 otworzył galerię w Bazylei. Zaczynał wydawać edycje sztuki dla szerszego grona odbiorców (m.in. La lune en rodage I–III, Das kleine Museum I), które miały na celu zniwelowanie rosnących długów związanych z drukiem publikacji. Artysta Hans Arp podsunął mu ten pomysł, aby spłacić rosnące zadłużenie związane z drukiem.
Laszlo regularnie wspierał twórców sztuki. Między innymi pomagał Lajosowi Kassákowi w latach 60. w Zachodniej Europie uzyskać nową uwagę. Ponieważ Kassákowi groziło opuszczenie Węgier, Laszlo przemycał wklejki z podpisem Kassáka do Szwajcarii, gdzie wykorzystywał je w swoich edycjach drukowanych.
Od 1958 do 1977 Carl Laszlo wydał m.in. 13 numerów czasopisma sztuki Panderma. Zapewnia ono sztuce awangardy po 1945 roku istotną platformę, wraz z tekstami i dodatkami. Tam prezentują się także prawie zapomniani artyści i artystki z lat przedwojennych (m.in. Arp, Beöthy Steiner), a także dopiero co zyskujące popularność talenty sceny artystycznej (Vasarely, Hundertwasser itp.). W 1982 roku założył czasopismo Radar (sześć numerów).

ŹRÓDŁO: home is where my art is – ein Besuch bei Carl Laszlo und der ungarischen Avantgarde von Ferenc Kréti Moloko Verlag