René Sautin (1881-1968) - Les bords de la Risle

René SAUTIN (1881-1968)

Brzegi Risle, 1949

Akwatela na papierze
Wymiary obrazu: 32 x 49 cm
Podpisano w prawym dolnym rogu

Pochodzenie: Kolekcja prywatna, Fréjus

Akwatela w stanie dobrym.
Plamy wilgoci i zagniecenia (widoczne na zdjęciach)
Papier nie sklejony
Stara rama metalowa z widocznymi śladami zużycia, wliczona.
Wymiary z ramą: 43 x 60 cm

Ta akwarela zostanie wpisana do katalogu naukowego dzieła artysty, który jest obecnie w przygotowaniu przez Roberta i Thierry’ego Tuffier.

Dzieło oryginalne dostarczone z fakturą i certyfikatem autentyczności.
Szybka, staranna i ubezpieczona wysyłka.
Kupuj w pełnym zaufaniu!

René Sautin (1881-1968) narodził się w Montfort-sur-Risle w 1881 roku.
Wstąpił do École des Beaux-Arts w Rouen, do pracowni malarza P. Zacharie, następnie w Paryżu do pracowni Ferrier, gdzie otrzymywał rady Alberta Lebourga, rodowitego mieszkańca tego samego miasteczka. Następnie wstąpił do grupy Indépendants wraz z Signacem i Luce.
W 1910 ożenił się z Marthe, osiadł w Andelys w 1911 roku i zaprzyjaźnił się z synami Pissarro, Signaca, Luce, Deraina, Guillaumina, Lebaspa, Bigota, Gernéza, którzy spotykali się w Andelys, by malować na brzegach Sekwany.
Przesiąknięty swoją normandzką ziemią, René Sautin był głównie pejzażystą. Około 1923 roku porzucił impresjonistyczny sposób malowania na rzecz łagodnego i racjonalnego fauvismu.
Malarz, który odnalazł równowagę w środkach wyrazu od 1925 roku, osiągnie pełnię w latach pięćdziesiątych. Jest jednym z nielicznych malarzy normandzkich, którzy opisują swoje krajobrazy w tak osobisty sposób swoją siłą, pewnego rodzaju opanowaną przemocą, silną wrażliwością.
Człowiek dumny, dystygnowany, wykształcony, bardzo cierpiał z powodu niezrozumienia w swoim czasie i żałował tego izolowania: „Moje życie było często trudne i ciężkie…”
René Sautin urodził się w tym samym miasteczku co słynny malarz Albert Lebourg, w Montfort-sur-Risle. Ale to w Andelys spędzi największą część swojego życia.
Po ukończeniu szkoły podstawowej i średniej w Montfort-sur-Risle i Pont-Audemer, René Sautin od razu kieruje się ku rysunkowi: „Po ukończeniu nauki, z klasycznym bagażem, wstępowałem do École des Beaux-Arts w Rouen, do pracowni malarza Philiberta Zacharie’a, mistrza wybitnego, dla którego rysunek był cennym metalem. Potem wyjechałem do Paryża, gdzie spędziłem rok w pracowni Ferrier… i wyruszyłem w malowanie wraz z kilkoma dobrymi towarzyszami, słuchając rad malarza Alberta Lebourga.”
René Sautin opuści stolicę w 1911 roku, by osiedlić się w Andelys wraz z żoną Marthe.
Pierwszy okres jego twórczości był bardzo pod wpływem Alberta Lebourga, ale bardzo szybko jego temperament pociągnął go ku fauystycznemu malowaniu o spokojnych, wyważonych kolorach. Sam mówił o swojej sztuce: „Malować, w istocie, to rozwałkowywać masę, a nie tarzać. Stąd maluję grubo, w pełnej masie, bez tarcia, każdy pociąg jest ostateczny. Nigdy nie wracam do tonu po położeniu pociągu. To daje mojej malarce ogromną siłę i charakter. Co za diabła! przyroda jest potwierdzona. Piękno tonu tkwi w odwadze i bogactwie koloru. Całe sztuka malowania polega na wyrażaniu lub interpretowaniu według tego, co czujemy, widzimy; reszta to snobizm. Malować to uwypuklać swój temperament. To interpretacja własnej myśli, którą przekazuje się innym.”
Okres II wojny światowej głęboko wstrząsnął artystą, bo bez wątpienia René Sautin to prawdziwy miłośnik Andelys. Nie przestaje malować Sekwany, nabrzeża Petit-Andely i zamku Gaillard. Maluje bardzo często w tych samych miejscach, ale za każdym razem powstaje nowe dzieło.

Otóż, 8 czerwca 1940 roku Niemcy bombardują miasto Andelys. Odkryto wówczas miasto zniszczone w dziewięćdziesięciu procentach. Kościoły zostały ocalone, podobnie kilka domów, ale całe centrum miasta zniknęło pod gradem bombowych i zapalających ostrzałów.
W czasie tego okresu artyści tracą smak malowania. Niemniej jednak, René Sautin po bombardowaniu stworzył serię akwarel, jakby pragnął zachować świadectwo dla przyszłych pokoleń o apokaliptycznym widoku miasta.
Od tej pory jego dzieło ulega zmianie. Jego rysunek staje się wyraźniejszy, obwiedziony czernią.
Na Sekwanie pływacze mają trójkolorową makietę. W latach pięćdziesiątych Sautin kontynuuje ten trend podkreślania swojego rysunku. Niestety, stopniowo traci wzrok. Artysta kompensuje utratę wzroku coraz bardziej intensywnymi i jaskrawymi kolorami. Ostatecznie przestaje malować w 1964 roku, cztery lata przed śmiercią.