V. Altieri (1977) - Riflessi Lunari sul Borgo

Tytuł: Equilibrio Silente
Artysta: V. Altieri
Technika: Olej na desce
Wymiary: 54x64 cm

Obraz V. Altieri, olej na płótnie o wymiarach 40×30 cm, prezentuje się jako kompozycja o silnym impakcie kolorystycznym i geometrycznym, oprawiona w elegancką białą ramę z folią srebrową (ogólne wymiary z ramą 54×64 cm), która podkreśla kontrast i nowoczesność.
W centrum sceny dominuje małe miasteczko zawieszone między rzeczywistością a marzeniową refleksją; domy kwadratowe i stylizowane wyrastają na platformie niemal metafizycznej, na molo lub białą tamę, która wysuwa się w stronę widza. Główna bryła, wysoka i surowa, jest pomalowana w chłodny perłowy odcień szarości, z czarnymi pionowymi oknami jak ślepe oczy; jest sąsiadowana przez niższy bryłę z czerwonym, żywym dachem i inną z turkusowym, intensywnym dachem, tworząc dialog czystych barw podstawowych przeciwko głębokiej czerni nocy.
Niebo to absolutna czerń, przerwana jedynie przez dużą białą księżycę w pełni, idealnie okrągłą, umieszczoną po lewej górze, która rzuca nienaturalne światło na całą kompozycję, nie wywołując tradycyjnych cieni.
Dolna część obrazu zajmuje nieruchome lustro wody, które podwaja i zniekształca każdy element w symetrii niemal surrealistycznej: domy odbijają się z geometryczną precyzją, ale kolory odwracają się i przyciemniają w tonacjach bardziej ponurych, podczas gdy księżyc ukazuje się jako identyczny, nieco zniekszcony krąg na powierzchni wody.
Ze białego mola wychodzi stylizowana klatka schodowa, prowadząca w dół ku wodzie; na niej dwie czarne, drobne sylwetki ludzkie wyodrębniają się w konturze, nadając scenie wymiar poetycznej samotności i czasowej zawiesiny.
U szczytu miasteczka wyrasta abstrakcyjna i żywa roślinność: lancetowate i zmysłowe formy drzew lub wzgórz, malowane w intensywnych odcieniach zieleni, cytrynowego żółcia, ciepłych pomarańczy i głębokich fiołków. Te masy roślinne odbijają się w wodzie, mnożąc się w kalejdoskopie kolorów dopełniających, jakby miały imitować odwrócone odbicie na wodzie wzburzonej niewidzialnym wiatrem.
Styl łączy elementy kubizmu syntetycznego i metafizyki włoskiej z wrażliwością chromatyczną bliższą ewolucyjnemu naïfowi lub postfauvismowi: ostrze konturów, płaskie plamy koloru czystego, brak realistycznego modelowania i nacisk na odzwierciedlenie jako podwójny symbol tworzą atmosferę czuwającego snu, zawieszonego między nocnym spokojem a egzystencjalnym niepokojem.
Dzieło o rzadkiej intensywności poetyckiej, w którym rygorystyczna geometria i jaskrawy kolor zjednoczają się, by przekształcić prosty nocny pejzaż w milcącą medytację nad dualizmem między pozorem a lustrzanym obrazem, między obecnością ludzką a kosmiczną bezmiazsnością.