Roberto Lazzarini (Italia 1951) - Hourse

Roberto Lazzarini (1951) Italia
technika mieszana, akryl, na drewnianej sklejce wielowarstwowej o grubości 12 mm
Dzieło podpisane i autentyfikowane na odwrocie
Z certyfikatem autentyczności
- WYSYŁKA;
Płacisz tylko jeden koszt wysyłki zgodnie z ustawieniami automatycznymi, jeśli kupujesz w tej samej aukcji, zgodnie z umową z Catawiki
- JEŚLI natomiast kupujesz w kilku różnych aukcjach, możesz skontaktować się z nami przed płatnością, podając odniesienia do licytacji i usuniemy ręcznie dodatkowe koszty, aby zapłacić tylko jeden koszt wysyłki i wysłać wszystko w jednej paczce
- Zachęcamy do odwiedzenia aukcji online bez stałej oferty na stronie internetowej "delauretisart"
- Biografie
- Roberto Lazzarini urodził się w Massarosa w 1951 roku, jego korzenie są mocno zakorzenione w Versilii, o krok od morza. Jego artystyczna droga zaczyna się już w młodym wieku, w ciągłym poszukiwaniu i eksperymentowaniu; ci, którzy go znają osobiście, powiedzieliby: dusza w cierpieniu, która nie zaprzecza duchowi artystycznemu. Pierwsze prace o ekspresjonistycznym zabarwieniu już ukazują silną osobowość i twórczy zapał, który wyraża się w użyciu koloru. Kolorowe mieszanki są energetyczne, zdecydowane, często kontrastowe, masa jest bogata i materialna. Przez wiele lat Lazzarini nie potrafił całkowicie oderwać się od figuracji; malował ludzi, domy, drzewa, rzeki, zwierzęta, osadzone w przestrzeni zupełnie wyjątkowej, gdzie kolor dominuje nad formami. Jego obrazy nie mają porządku kompozycyjnego i nie podlegają regułom perspektywy, to obrazy umysłu i wewnętrznej rzeczywistości, które materializują się na płótnie w chaotycznym, spontanicznym i gestualnym porządku; nie ma rysunku przygotowawczego, nie ma racjonalnego schematu, pomysł wypływa z impetem i wdziera się w przestrzeń płótna. Lazzarini używa szpachelki, preferuje ją nad pędzlem, bo znak jest wyraźny, gest wyraża siłę i determinację i nie cofamy się. Z biegiem lat stopniowo odsuwa się od przedstawień figuratywnych i rozpoczyna drogę abstrakcji, gdzie wydaje się, że odnalazł dom. Nigdy kolor nie był bardziej ekspresyjny, gest szybki i pewny, formy wyłaniają się z głębi zestawień kolorystycznych w ciągłym nawarstwianiu. Kolekcje z 2008 roku oznaczają przejście w poszukiwaniu głębi lub trójwymiarowości, która nie byłaby już iluzją ani pozorem, kolor umiejętnie dozowany na dwuwymiarowości powierzchni. Dzięki tym dziełom płótna przyklejone i na siebie nałożone wyłaniają się poza ramy, tworząc realne cienie i wypukłości, choć subtelnie wyczuwalne.