Gerard I Hoet (att.) - Baccanale

Gerard I Hoet (przypisywany)
(1648 – 1733)

Baccanale
Olej na desce, cm. 68×53,5
W obrębie ramy z drewna złoconego i rzeźbionego

Obraz, olej na desce w ogólnych warunkach bardzo dobrych, przedstawia scenę baccanale z tańcem satyrów, putt i dziewcząt w skąpych strojach.

Siedzący nisko w prawym dolnym kącie stary Bacchus, z dużą muszlą u swego boku, śledzi scenę, unosząc prawy ramię. Całość mieści się w miłej scenografii z dwoma wysokimi drzewami pełnymi liści, które dominują środek płyty i dzielą teoretycznie prawą część dzieła — prosty, skalisty fondo — od lewej, bogatszej i jaśniejszej z widokiem zielonych dolin i gór w tle.

Dzieło to można słusznie przypisywać flamandzkiemu malarzowi Gerardowi I Hoetowi (nie mylić z synem, Gerardem II), synowi Mosesa Hoeta, dekoratorowi witraży, który był również jego pierwszym nauczycielem.

Początkowo asystował ojcu w jego zawodzie, później stał się uczniem Warnarda van Rysena.

W 1672 roku, w wyniku zajęcia Zaltbommel przez Francuzów, przeniósł się do Hadze, gdzie pracował nad dekoracją salonów i sufitów w kilku wiodących hotelach miasta, a następnie przemieszczał się do Amsterdamu i Paryża.

Po roku powrócił do Zatoki Północnej i osiadł w Utrechcie, zaproszony przez M. van Zuylena, jednego z głównych mecenasów tamtego okresu, dla którego wykonał kilka z jego najlepszych dzieł.

W tym mieście, w 1697 roku, założył wraz z Hendrickiem Schoockiem akademię rysunku, której był dyrektorem.

Hoet podążał za obrazami dużych rozmiarów, często z wieloma postaciami, w klasycznym i eleganckim stylu, ale przeważnie tworzył prace o tematyce religijnej, mitologicznej lub klasycznej, zazwyczaj w małych formatach, z tle w pejzażach w stylu Cornelisa van Poelenburcha.

To właśnie w duchu tej ostatniej typologii mieści się doskonale prezentowane tutaj dzieło, dzieło przyjemne pod względem tematu, jakości i rozmiaru, godne pierwszych kolekcji.

W przypadku sprzedaży klientowi zamieszkałemu poza terytorium Włoch, sprzedawca zajmie się uzyskaniem niezbędnego dokumentu eksportowego — zgodnie z przepisami dotyczącymi dóbr kultury — bez dodatkowych kosztów.