MOHAMED ALI ZAMIT - Equilibrio Spezzato

Sztuka akrylowa według Mohamedaali Zamit

Sztuka akrylowa dla Mohameda Ali Zamit nie jest jedynie techniką: to most między korzeniami a spojrzeniami współczesnymi. Jego historia zaczyna się w Sousse, w Tunezji, gdy kuzyn-malarz — świetlana i szanowana postać w mieście — otwiera mu drzwi do świata twórczego poprzez pisownię arabską. Gładkie krzywizny liter, taniec linii, dyscyplina gestu: wszystko to staje się pierwszym oddechem jego artystycznej wrażliwości.

Z czasem jednak coś się zmienia. Dwa lata temu abstrakcje w akrylu przyciągają jego wzrok jak nieodparty wezwanie. Kolory drżą, zderzają się, łączą; formy nie proszą o zrozumienie, lecz o odczucie. To nowy, wolny język, który nie narzuca granic. I Mohamed Ali odpowiada na to wezwanie z entuzjazmem, zaczynając tworzyć swoje pierwsze obrazy.

W swoich dziełach akryl staje się materią żywą:
- kolor pulsuje, jak dopiero narodzona emocja;
- tekstury się wyłaniają, jak wspomnienia powracające ze wspomnień;
- ruchy płynne, dziedzictwo arabskiej kaligrafii, która wciąż płynie w jego rękach;
- silne kontrasty, odzwierciedlenie osobistej podróży między tradycją a nowoczesnością.

Każdy obraz to dialog między tym, co było, a tym, co się staje. Akryl, ze swoją szybkością, siłą i zdolnością do przemiany, staje się idealnym towarzyszem dla artysty, który wybrał eksplorować abstrakcję jako formę wolności.

Tak rodzi się malarstwo Mohameda Ali Zamita: spotkanie poezji korzeni i śmiałości obecności, droga, która cały czas rośnie, obraz po obrazie, gest po geście.

W tym obrazie Mohamed Ali Zamit bada złożoność ludzkiego ducha poprzez portret kobiety podzielonej między dwa światy. Lewa półkula — jasna, pełna życia, z kolorami żywymi — przedstawia piękno wynikające z witalności, nadziei i kreatywnej energii. Intensywne tony wplatają się jak emocje w ruchu, ujawniając stronę twarzy, która oddycha wolnością i chęcią wyrażania siebie.

Druga połowa, otulona ciemnymi i głębokimi kolorami, opowiada natomiast to, co często pozostaje ukryte: cienie wewnętrzne, lęki, rany, które nie zawsze znajdują głos. Nie jest to mrok, który uniemożliwia istnienie, lecz obecność, która dopełnia. To cicha część ludzkiej istoty, ta, która nadaje ciężar, głębię i prawdę światłu.

Kontrast między obiema połowami nie jest starciem, lecz równowagą. Kobieta na obrazie żyje w napięciu między tym, co pokazuje, a tym, co powstrzymuje; między siłą koloru a tajemnicą cienia. W tej dualności artysta ukazuje swoją wrażliwość: nieustanny dialog między światłem a mrokiem, między chaosem a harmonią, między kruchością a mocą.

Rezultatem jest twarz, która nie ogranicza się do bycia widzianą, lecz zachęca do interpretacji. Twarz, która mówi o nas wszystkich.