TD - Tempero Diabetico [1985] - “Velvet Silence”

TD - Tempero Diabético de 1985, portugalski artysta miejski od 1999 roku.
"Velvet Silence" to ręcznie malowane na płótnie z bawełny prace, sprayem i kilkoma akcentami suchych pasteli, z roku 2026, o wymiarach obrazu 77,5×80 cm. Ręcznie podpisany z tyłu długopisem z tuszem akrylowym. Przedmiot kolekcjonerski w doskonałym stanie, sprzedawany bezpośrednio przez artystę i wraz z COA, ręcznie podpisanym i stemplowanym certyfikatem autentyczności. Wysyłka zwinięta w kartonowy tubus przez firmę kurierską.

Velvet Silence — “Gęsta i zmysłowa cisza otaczająca zamknięte oczy twarzy. Dzieło zaprasza, by poczuć głęboką ciszę zawieszonego momentu, niemal namacalnego.”

Jestem artystą sztuki ulicznej, kształtowanym przez ulicę, błędy i wytrwałość. Od 1999 graffiti jest częścią mojego ciała i sposobu myślenia o świecie. Zaczynałem na murach, w przestrzeniach publicznych, w szybkim rytmie miasta, i to tam rozwinąłem własny, surowy i intuicyjny język. Z czasem ten język przeniósł się na płótna, a spray stał się narzędziem głównym, nie jako dekoracyjna technika, lecz jako bezpośrednie przedłużenie gestu, pilności i przyjętej niedoskonałości.

Żyjemy z ADHD, a deficyt uwagi kształtuje mój proces twórczy w sposób głęboki. Skupienie bywa niestabilne i przerywane, mój umysł przeskakuje między obrazami i ideami. Przez wiele lat postrzegałem to jako ograniczenie, ale teraz przyjmuję to jako źródło energii i inspiracji.

Moje prace osiągają najuczciwszy stan, gdy są tylko na 60–65% ukończone. W tym momencie obraz nadal oddycha, nadal obiecuje, nadal jest żywy. Później przyjemność znika, a kontynuowanie byłoby jedynie spełnieniem zewnętrznych oczekiwań. Niedokończone stało się świadomym wyborem, miejscem prawdy, gdzie gesty pozostają żywe, błędy są widoczne, a widz jest zaproszony do wyobrażania i dopełniania.

Po piętnastu latach pracy z deficytem uwagi zrozumiałem, że nie jest to przeszkoda, lecz surowa materia mojej sztuki. Fragmentaryjna uwaga kształtuje rytm, przerwy tworzą warstwy, a niezdolność do zbyt długiego pozostawania w jednym obrazie zapobiega nadmiernej kontroli. Moje dzieło żyje w tym niestabilnym balansie między impulsem a brakiem, między tym, co powiedziane, a tym, co pozostaje niepowiedziane, niewykonane, w ruchu i głęboko żywe.