TD - Tempero Diabetico [1985] - Prismatic Silence

TD - Tempero Diabético de 1985, portugalski i artysta miejski od 1999 roku.
Prismatic Silence to ręcznie malowane dzieło na płótnie bawełnianym, całkowicie sprejowane w roku 2026, o obrazie 159 x 105 cm. Odręcznie podpisane z tyłu długopisem farbą akrylową. Przedmiot kolekcjonerski w idealnym stanie, sprzedawany bezpośrednio przez artystę i z COA, certyfikat autentyczności podpisany odręcznie i opatrzony stemplem. Wysyłane zwinięte w tubie z kartonu przez firmę kurierską.

„Prismatic Silence” — Cisza pryzmatyczna kontrastuje intensywność zaburzenia ze spojrzeniem pełnym lęku.

Jestem artystą miejskim, ukształtowanym przez ulice, błędy i wytrwałość. Od 1999 roku graffiti stało się częścią mojego ciała i sposobu myślenia o świecie. Z czasem mój surowy, intuicyjny język uliczny przeniósł się na płótna, a spray stanowił moje główne narzędzie, nie jako technika dekoracyjna, lecz jako bezpośrednie przedłużenie gestu, pilności i zaakceptowanej niedoskonałości.

Żyję z ADHD, a deficyt uwagi w znaczący sposób kształtuje mój proces twórczy. Skupienie mam niestabilne i przerywane, mój umysł skacze między obrazami i ideami. Przez wiele lat postrzegałem to jako ograniczenie, ale teraz przyjmuję to jako źródło energii i inspiracji.

Moje prace osiągają najuczciwszy stan wtedy, gdy są tylko w 60–65 procentach ukończone. W tym momencie obraz jeszcze oddycha, wciąż obiecuje, wciąż czuje się żywy. Później ta przyjemność znika, a kontynuowanie byłoby tylko spełnieniem zewnętrznych oczekiwań. Nieukończone stało się świadomym wyborem, miejscem prawdy, gdzie gesty pozostają żywe, błędy są widoczne, a widz jest zaproszony do wyobrażenia i dokończenia.

Po piętnastu latach pracy z deficytem uwagi zrozumiałem, że nie jest to przeszkoda, lecz surowa materia mojej sztuki. Fragmentaryjna uwaga kształtuje rytm, przerwy tworzą warstwy, a niezdolność do dłuższego pozostawania w tym samym obrazie uniemożliwia nadmierną kontrolę. Patologia, wcześniej postrzegana jako wada, stała się sojusznikiem twórczym. Dziś maluję, akceptując własny przepływ myśli, pozwalając mu decydować, kiedy dzieło się zaczyna, a przede wszystkim kiedy się kończy.

Moja praca żyje w tym niestabilnym równoważniku między impulsem a pustką, między tym, co powiedziane, a tym, co pozostaje niewypowiedziane. Nie szukam doskonałości ani klasycznego wykończenia. Szukam właśnie tego momentu, gdy malowidło jest jeszcze otwarte, jak ja zawsze byłem: niekompletne, w ruchu i głęboko żywe.

ENG
I am an urban artist, shaped by the streets, mistakes, and persistence. Since 1999, graffiti has been part of my body and the way I perceive the world. Over time, my raw, intuitive street language spilled onto canvas, with spray paint as my primary tool, not decorative, but a direct extension of gesture, urgency, and embraced imperfection.
I live with ADHD, and attention deficit has profoundly shaped my creative process. My focus is erratic and intermittent, my mind jumping between images and ideas. For years, I saw this as a limitation, but I now embrace it as a source of energy and inspiration.
My works reach their most honest state when they are only 60 to 65 percent complete. At this stage, the painting still breathes, still promises, still feels alive. Beyond that point, the pleasure disappears, and continuing would only satisfy external expectations. The unfinished has become a conscious choice, a space of truth where gestures remain alive, mistakes are visible, and the viewer is invited to imagine and complete.
After fifteen years of working with attention deficit, I understand it not as an obstacle, but as the raw material of my art. Fragmented attention shapes rhythm, interruptions create layers, and the inability to linger too long prevents overcontrol. My work lives in this unstable balance between impulse and absence, between what is said and what remains unsaid, incomplete, in motion, and deeply alive.