Modest Cuixart (1925-2007) - Untitled






Była starszym specjalistą w Finarte przez 12 lat, specjalizuje się w nowoczesnych grafikach.
| € 2 | ||
|---|---|---|
| € 1 |
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 128017
Doskonała ocena na Trustpilot.
Oryginalna litografia Modesta Cuixarta (1925–2007), Untitled, ekspresjonistyczny styl, portret, 63 × 47 cm, Hiszpania, ręcznie podpisana, oprawiona, w doskonałym stanie, z okresu 1990–2000.
Opis od sprzedawcy
Cuixart najpierw studiował medycynę, ale wkrótce porzucił studia, by poświęcić się malarstwu, i zapisał się do Wolnej Akademii Malarstwa w Barcelonie. W 1948 uczestniczy w założeniu grupy Dau al Set, wraz z Brossą, Ponç, Tàpies i Tharrats, między innymi. Zaniepokojony wartością plastyczną znaku, jego twórczość od samego początku ma silne pokrewieństwo ze surrealizmem, a także dużą wrażliwość na ekspresyjną siłę koloru. W okolicy 1955 roku zanurza się w materialnym informalizmie, który skłoni go do zastosowania grattage w dziełach o pewnym orientalizującym posmaku. W 1959 roku zdobywa pierwszą nagrodę Biennale w São Paulo i wystawia się na Documenta w Kassel, a w następnym roku bierze udział w hiszpańskiej ekspozycji awangardowej, która odbyła się w Tate Gallery w Londynie i w Muzeum Guggenheim w Nowym Jorku. Cuixart wprowadza do swojej twórczości collage w 1962 roku, co krok po kroku prowadzi go ku pop-artowi. Bogatszy o wszystkie te doświadczenia, ponownie powraca do malarstwa płaskiego, osiągając bardzo osobisty realizm krytyczny, który łączy ekspresjonizm z dramatycznie przekształconą figuracją, zawsze ceniąc cechy chromatyczne. W latach siedemdziesiątych wystawia się w licznych stolicach krajowych i międzynarodowych, takich jak Paryż, Madryt, São Paulo, Amsterdam, Tokio, Bazylea, Barcelona i Milan, między innymi. W kolejnej dekadzie Cuixart uwalnia swoją sztukę od agresywnych aspektów, nadając jej bardziej liryczny ton. Ponadto bierze udział w wystawie zbiorowej w Pałacu UNESCO w Paryżu, otrzymuje Krzyż Świętego Jerzego od Generalitat de Catalunya oraz Krzyż Izabeli Katolickiej. W 1988 roku realizuje wystawę antologiczną w Japonii, w miastach Kobe i Tokio. Kontynuuje pracę z kolorami i bujnymi formami, i ponownie wprowadza do swojej twórczości bardziej matericzną figurację. W 1998 roku powstaje fundacja nosząca jego imię w Palafrugell, a rok później przyznano mu Złoty Medal Za Zasługi w Sztukach Pięknych Ministerstwa Kultury. Jest reprezentowany w Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Tate Gallery w Londynie, Narodowym Muzeum Sztuki Katalonii, w kolekcjach Sztuki Współczesnej Madrytu, Barcelony i Saint-Étienne (Francja), Patio Herreriano w Valladolid, Museo de Grabado Español Contemporáneo w Marbella, Museo de Arte de la Universidad de São Paulo, Museo de Arte Abstracto w Cuenca oraz Muzeum Sztuki Ampurdanu, między innymi."} }#endregion }}
Cuixart najpierw studiował medycynę, ale wkrótce porzucił studia, by poświęcić się malarstwu, i zapisał się do Wolnej Akademii Malarstwa w Barcelonie. W 1948 uczestniczy w założeniu grupy Dau al Set, wraz z Brossą, Ponç, Tàpies i Tharrats, między innymi. Zaniepokojony wartością plastyczną znaku, jego twórczość od samego początku ma silne pokrewieństwo ze surrealizmem, a także dużą wrażliwość na ekspresyjną siłę koloru. W okolicy 1955 roku zanurza się w materialnym informalizmie, który skłoni go do zastosowania grattage w dziełach o pewnym orientalizującym posmaku. W 1959 roku zdobywa pierwszą nagrodę Biennale w São Paulo i wystawia się na Documenta w Kassel, a w następnym roku bierze udział w hiszpańskiej ekspozycji awangardowej, która odbyła się w Tate Gallery w Londynie i w Muzeum Guggenheim w Nowym Jorku. Cuixart wprowadza do swojej twórczości collage w 1962 roku, co krok po kroku prowadzi go ku pop-artowi. Bogatszy o wszystkie te doświadczenia, ponownie powraca do malarstwa płaskiego, osiągając bardzo osobisty realizm krytyczny, który łączy ekspresjonizm z dramatycznie przekształconą figuracją, zawsze ceniąc cechy chromatyczne. W latach siedemdziesiątych wystawia się w licznych stolicach krajowych i międzynarodowych, takich jak Paryż, Madryt, São Paulo, Amsterdam, Tokio, Bazylea, Barcelona i Milan, między innymi. W kolejnej dekadzie Cuixart uwalnia swoją sztukę od agresywnych aspektów, nadając jej bardziej liryczny ton. Ponadto bierze udział w wystawie zbiorowej w Pałacu UNESCO w Paryżu, otrzymuje Krzyż Świętego Jerzego od Generalitat de Catalunya oraz Krzyż Izabeli Katolickiej. W 1988 roku realizuje wystawę antologiczną w Japonii, w miastach Kobe i Tokio. Kontynuuje pracę z kolorami i bujnymi formami, i ponownie wprowadza do swojej twórczości bardziej matericzną figurację. W 1998 roku powstaje fundacja nosząca jego imię w Palafrugell, a rok później przyznano mu Złoty Medal Za Zasługi w Sztukach Pięknych Ministerstwa Kultury. Jest reprezentowany w Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Tate Gallery w Londynie, Narodowym Muzeum Sztuki Katalonii, w kolekcjach Sztuki Współczesnej Madrytu, Barcelony i Saint-Étienne (Francja), Patio Herreriano w Valladolid, Museo de Grabado Español Contemporáneo w Marbella, Museo de Arte de la Universidad de São Paulo, Museo de Arte Abstracto w Cuenca oraz Muzeum Sztuki Ampurdanu, między innymi."} }#endregion }}
