Ninni Pagano (1969) - Corazza di seta

Ninni Pagano urodził się w Katanii, od zawsze pasjonuje się Wunderkammer i wszystkim, co natura oferuje w swojej krasie; ta pasja skłania go do studiowania u mistrza Antoniego Sciacky, swojego nauczyciela. Był rok 2011 i od tego momentu zaczyna się jego kariera artystyczna, która zyskuje mu coraz większy rozgłos i zaufanie krytyków takich jak Aldo Albani, Roberta Filippi z galerii Orler, Philippe Daverio oraz Daniele Radini Tedeschi. W 2016 roku jego nazwisko pojawia się w prestiżowym amerykańskim przewodniku Guide Museums Galleries Artists. Po udziale w dwóch Triennale sztuki współczesnej w Rzymie, z jego pracami publikowanymi w katalogach Mondadori, w 2020 roku jego nazwisko pojawia się w prestiżowym Atlante sztuki współczesnej De Agostini. Praca to olej na płótnie, podpisany/a i opatrzony/i certyfikatem autentyczności z logo artysty, cechami dzieła i podpisem artysty na dole. Kolory obrazu mogą nieznacznie różnić się od zdjęcia z powodu ustawień aparatu i ekranu. Obraz jest starannie zapakowany w folię bąbelkową i karton, naturalnie wysyłany z ramą.

Korona z Seta
Obserwowanie tej pracy oznacza wejście do wewnątrz poetki Ninni Pagano; oznacza zanurzenie się w estetykę, którą artysta często nazywa dialogiem między klasyczną przeszłością a ancestralną przyszłością. Sam tytuł, „Corazza di Seta” (Korona z Seta), doskonale odzwierciedla wizję Ninni Pagano. Postać kobiety ukazuje się otulona imponującą strukturą kołnierzy i ozdób, przypominających warstwowe skały geologiczne lub antyczne pancerze. Jednak ta „zbroja” nie komunikuje wojny, lecz ochronę i świętość. Skóra kobiety i jej zamyślone spojrzenie utrzymują miękkość jedwabiu, tworząc równowagę między twardością biżuterii-sztytułowej a kruchością ludzkiej istoty.
W pracach Ninni Pagano element zwierzęcy (tu: pancernik) nie jest zwykłym zdobieniem, lecz alter ego lub duch przewodnik.
Pancernik: jego pancerz z płytek przywołuje wizualnie fakturę biżuterii noszonej przez kobietę. Reprezentuje zdolność wycofania się w siebie, aby chronić swoją wewnętrzność.
Istnieje ciągłość koloru i materiału, symbioza między stworzeniem a człowiekiem; wyglądają jak z tej samej „stałej gwiezdnej pyły” lub prymitywnej gliny, podkreślając duchowy temat powrotu do natury.
Użycie światłocienia to znak rozpoznawczy artysty. Ciemne tło, prawie pozbawione szczegółów, służy do izolowania postaci w wymiarze poza czasem (atemporalnym). Światło pada na twarz z delikatnością, która przypomina malarstwo flamandzkie lub renesansowe, nadając kobiecie aurę wyrafinowanej, surowej szlachetności. To sztuka milczenia: praca nie „krzyczy”, a zaprasza do kontemplacji.
Dla Pagano ozdobność ma charakter rytualny. Perły i sztywne tkaniny nie są „modą”, lecz symbolami przynależności do wyimaginowanego, szlachetnego i dumnego ludu. Czerwona korona, prawie grzebień królewski, wynosi postać ku pewnego rodzaju bóstwu lub kapłence kultu zapomnianego.

Wniosek
W „Koronie z Seta” Ninni Pagano bada odporność piękna. Dzieło mówi nam, że możemy być silni i chronieni (zbroja), nie tracąc naszej łaski i duchowej esencji (jedwab). To hymn na godność bytu, gdzie człowiek i naturalne współistnieją w uroczystym, ochronnym geście.

Instagram:@ninnipagano