Jerzy Kujawski (1921-1998) - Composition

Piękne i rzadkie dzieło (na papierze) artysty Kujawskiego, około 1960 roku
Kolekcja prywatna, Paryż, bez oprawy.

Z surrealizmu powojennego na surrealizm erotyczny

Jerzy Kujawski pracował z dużą liczbą artystów związanych z nurtem surrealizmu powojennego. W drugiej połowie lat 40. jego sztuka charakteryzuje się surrealistycznym malarstwem, pracami graficznymi i rysunkami, które igrają z granicami między snem a rzeczywistością. Później stał się jednym z pierwszych malarzy abstrakcyjnych liryków poświęcających się malarstwu abstrakcyjnemu nieinformalnemu. W latach 60. eksperymentuje z różnymi technikami, a przede wszystkim z dekalką. Następuje także duża przemiana w jego sztuce. Porzuca sztukę abstrakcyjną i wraca do malarstwa figuratywnego. Wtedy eksploruje techniki monotypii, kalki i sitodruku – technik wykorzystywanych przez artystów kultury popularnej. Wreszcie, surrealistyczna technika kalkowania ciał i jego obsesje erotyczne odciskają się na jego dziełach.

Polski artysta w Paryżu:

Jerzy Kujawski urodził się w Ostrówze w 1921 roku. Najpierw wraz z rodziną został zesłany w rejon Wielkopolski, potem przeżył cały okres wojny między Krakowem a Warszawą, gdzie uczęszczał odpowiednio do Mariana Bogusza i do kręgu młodych artystów. W ten sposób Jerzy Kujawski znalazł się w gronie przyjaciół Tadeusza Kantora, Tadeusza Brzozowskiego i Jerzego Nowosielskiego, znanego szerzej jako Kantor.
W 1945 roku osiedlił się w Paryżu, aby studiować w Akademii Sztuk Pięknych i wszedł w krąg bliskich przyjaciół André Bretona. Kujawski zawsze utrzymywał kontakty z polskimi artystami jak Bogusz, Alfred Lenica i Jerzy Skarżyński, miał także okazję poznać Topora, Alinę Szapocznikow i Romana Cieślewicza. Na wystawach międzynarodowych prezentował się jako polski malarz mieszkający w Paryżu.
Kujawski zmarł w 1998 roku w Paryżu, w pewnej artystycznej samotności, którą utrzymywał od lat 70.

#ESArtMarch