Pablo Palazuelo (1927-2003) - Sigilla

Litografia Pablo Palazuelo (* 1927 † 2003, Madrid) nosząca tytuł „Sigilla”
Esta obra pertenece a la serie "Emblema", creada por Palazuelo en 1980.

Sygnowana na płycie przez artystę.
Wydana przez Maeght. Wydrukowana przez Arte París * Edycja wyczerpana *

Wykonana na wysokogabarytowym papierze Arches, z charakterystycznym znakiem wodnym.

Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

*** OSTATNIE EGZEMPLARZE ***

Wymiary: 80 x 58 cm
Rok: 1980
Nakład: 3000 egz.
Stan: Doskonały (to dzieło nigdy nie było oprawiane ani eksponowane, a zawsze przechowywane w profesjonalnym archiwum sztuki, dlatego zachowane w doskonałym stanie).
Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło będzie starannie zapakowane w wzmacniany kartonowy pakiet. Przesyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie również ubezpieczenie transportowe na pełną wartość dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Pablo Palazuelo studiował architekturę w Madrycie i w Royal Institute of British Architects w Oxfordzie. Od 1939 roku zajmował się wyłącznie malarstwem. Po krótkim kształtowaniu stylu neokubistycznego będącego kontynuacją Picassa i Braque'a, zaczął interesować się pracą rzeźbiarzy takich jak Naum Gabo i Anton Pevsner oraz malarstwem Paula Klee, które wywarło na niego głęboki wpływ.
Jego pierwsze abstrakcyjne rysunki opierały się na obserwacji struktur naturalnych, takich jak kryształy śniegu, badania mikroskopowe komórek czy zdjęcia lotnicze; poszukiwanie struktur geometrycznych i ich proporcji matematycznych charakteryzowały twórczość Palazuelo przez całą jego karierę.
W 1948 zamieszkał w Hiszpańskim Pawilonie na Université w Paryżu, gdzie spotkał Chillidę.
Jego pierwsza wystawa indywidualna miała miejsce w Galerii Maeght w Paryżu w 1955 roku. Następnie wystawiał w najważniejszych muzeach europejskich i amerykańskich, takich jak Guggenheim w Nowym Jorku, Carnegie International w Pittsburgu, czy Musée d'Art Moderne w Ville de Paris.
W 1954 rozpoczął rozwijanie facetady rzeźbiarskiej, która osiągnęła szczyt w latach 70. Z czasem jego geometria nabrała większego dynamizmu i elastyczności, a tempo stało się szybsze: fragmentacja na powierzchni tworzy całą siatkę linii prostych i krzywych i wyłania się struktura krystalizacji.
W 1969 powrócił do Hiszpanii, gdzie założył ostateczne studio. Otrzymał Złoty Medal Sztuk Pięknych w 1982 roku. W 2004 roku otrzymał Nagrodę Velázquez od Ministerstwa Kultury Hiszpanii.