Alberto Carlos Ayala (XX) - Kelimutu

Dzieło czerpie inspirację z Kelimutu, skomplikowanego wulkanu na wyspie Flores w Indonezji, słynącego z trzech jezior craterowych o zmiennych i kontrastujących barwach. Sama nazwa łączy terminy „Keli” (góra) i „Mutu” (gorący), odnosząc się do podziemnej aktywności wulkanicznej, która napędza ten unikalny krajobraz. Odcienie, które charakteryzują obraz — czerwień, zieleń, turkus, żółć, róż, błękit i głęboka czerń — wywodzą się z niezwykłego zjawiska geochemicznego, które czyni Kelimutu jedynym w swoim rodzaju na światowej scenie wulkanicznej. Według lokalnych tradycji trzy jeziora skrywają różne duchowe znaczenia. Jezioro niebieskie, Tiwu Nuwa Muri Koo Fai, kojarzy się z duszami młodych ludzi; jezioro czerwone, Tiwu Ata Polo, z duszami złych zmarłych; jezioro białe, Tiwu Ata Mbupu, z duchami starszych. Zmiany kolorów wód są interpretowane jako sygnały duchowych przemian i co roku, 14 sierpnia, społeczności okolicznych wiosek gromadzą się na rytuale Pati Ka, „nakarm duchy przodków”, ofiarując jedzenie i tytoń w procesji łączącej gest, pamięć i krajobraz. Ta wymiar symboliczny przekłada się na powierzchnię malarską jako warstwowanie energii i obecności. Białe tło działa jako aktywna podstawa, na którą nakładają się kolejne interwencje: nakładania, kasowania, kierunkowe odchylenia i matericzne kompresje. Każdy znak zachowuje pamięć wcześniejszego przejścia, budując sedymentację, która nawiązuje do procesów geologicznego nagromadzania i przemiany. Intensywne plamy kolorów przypominają jednoczesną obecność trzech basenów craterowych, przeniesionych do abstrakcyjnej gramatyki, która przekłada dane naturalne na napięcie malarskie. Czerwień wprowadza gęstość i ciepło, zieleń i turkus przywołują głębię płynnego świata i chemiczną mutację, żółć i błękit wyłaniają się jako minerale akcenty przecinające pole z rytmiczną wibracją. Czarne znaki konstruują kompozycję niczym linie nacisku, które organizują przestrzeń i utrzymują jej dynamiczną równowagę. Pozioma czerwono-żółta pas nadaje energii obrazowi i pełni rolę osi grawitacyjnej. W jej pobliżu rozmieszczony jest cały system wzrokowy, tworząc dynamikę między stabilnością a napięciem, odzwierciedlającą zmienność miejsca wulkanicznego referencyjnego. Praca wpisuje się w poszukiwanie dotyczące gigantycznych systemów wulkanicznych planety, rozumianych jako matryce przemian i archiwa czasu geologicznego, a także jako miejsca, w których natura i duchowa dimension łączą się. Kolor działa jako materia-czas, przekładając na język malarski procesy niewidzialne i pradawne przekonania, które nadal żyją w teraźniejszości. Dzieło podpisane na odwrocie zostanie dołączone do certyfikatu autentyczności. Ze względu na gęstość materii, napięcie chromatyczne i spójność w ramach badania geologicznego i symbolicznego, praca naturalnie wpisuje się w kontekst kolekcjonerski i instytucjonalny wysokiej klasy.