Paolo Fedeli - New York (Times Square)

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył Państwowy Instytut Sztuk Plastycznych w Sienie, uzyskując dyplom Mistrza "Sztuka". Zorganizował liczne wystawy indywidualne w Italii oraz za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, w Rosji, Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych miejscach. Obecny w kilku stałych wystawach. Jego prace znajdują się w wielu zbiorach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w czasopismach i gazetach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w największych państwowych przeglądach sztuki zbiorowej, zdobywając istotne cytaty i krytyczne uznania. Od 1979 roku po dziś dzień zdobył aż sto siedemdziesiąt sześć pierwszych nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli jest śpiewakiem arkany natury.

MÓWIĄ O NIM:

Paolo Fedeli jest malarzem o absolutnej elegancji. Narrator nierzeczywistych i niepoznawalnych zdarzeń, pytań bez odpowiedzi. Jego wędrówka między Toskaną a anonimową metropolią współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne zlewają się w absurcie globalizacji, może być zaskoczeniem. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy subtelną więź między zabudowaniami, wzgórzami, czystymi niebem, nocnym światłem, błyszczącymi wilgocią ulicami, smolistymi atmosferami mgły; nie ma tu istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czujność, sen, zostały wyłączeni z wyobraźni artysty, który chciał wykluczyć ze swojej poetyki jakiekolwiek odniesienie do społecznego, a raczej do werystycznego. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodził się z nim, zachowując odpowiednie odległości między słowami i kolorami:

Należy więc, byś nie wybierał
słow bez pewnego błędu:
nic nie jest droższe od ponurej pieśni,\nw której niepewność łączy się z precyzją.
Idź jak najdalej od zabójczej zdowolności
od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które sprawiają, że oczy błękitu toną w łzach!
Weź elokwencję i odkręć jej kark!

Oto więc klucz do odczytu Paolo Fedeli: autoreferencjalność i to, co zaskakujące, zastąpiły przez mgłę niepewności. Retoryka codzienności i hałas głosów dysonansowych zastąpione zostały przez zawieszoną ciszę nieobecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zastąpione zostało przez sublimację poezji wizualnej.

Paolo Levi