Paolo Fedeli - Firenze di notte

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył liceum artystyczne w Sienie, uzyskując dyplom Mistrza Sztuki. Zorganizował wiele wystaw indywidualnych w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, Rosji, Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych miejscach. Uczestniczy w różnych Stałych Wystawach. Jego prace znajdują się w licznych kolekcjach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w czasopismach i na łamach dzienników krajowych i międzynarodowych. Wziął udział w największych przeglądach sztuki narodowej, uzyskując istotne wzmianki i krytyczne wyróżnienia. Od 1979 roku do dziś zdobył aż sto siedemdziesiąt sześć pierwszych nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli jest cantore arcano natury.

MÓWIĄ O NIM:

Paolo Fedeli to malarz absolutnej elegancji. Narrator rzadkich i niepojętych zdarzeń, pytań bez odpowiedzi.
Jego wędrowanie między Toskanią a anonimową metropolią nowoczesnego Zachodu, gdzie wszystkie panoramy architektoniczne podobają się w absurdzie globalizacji, może nas zaskakiwać. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy subtelną łączność między stodołami, wzgórzami, jasnymi niebem, nocnym światłem, błyszczącymi ulicami od wilgoci, drgnącymi atmosferami dymu — nigdy nie ma tam istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, unikali wyobraźni artysty, który chciał wykreślić ze swojej poetyki wszelkie odniesienie do społeczeństwa, a mówiąc prościej, do realizmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, zachowując odpowiednie dystanse między słowami a kolorami:
To konieczne, byś nie wybierał
swoich słów bez pewnego błędu:
nicz czym droższe od głosu szarego
w którym niepewność łączy się z precyzją.
Idź jak najdalej od zabójczej bystrości
od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które sprawiają, że oczy błękitu płaczą!
Weź elokwencję i skręć jej kark!
Oto zatem klucz do odczytania Paolo Fedeli: autoreferencyjność i zaskoczenie zastąpione zostały przez mgławicę niepewności. Retoryka codzienności i hałaśliwość głosów dysonujących zastąpiona została przez zawieszoną ciszę nieobecności. Przedstawienie tego, co da się rozpoznać, zastąpiono przez sublimację poezji wizualnej.

Paolo Levi