Paolo Fedeli - Nocturno

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył instytut artystyczny w Sienie, uzyskując dyplom Mistrza „Arte”. Zorganizował szereg wystaw indywidualnych w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, Rosji, w Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych miejscach. Udział w kilku Stałych Wystawach. Jego dzieła znajdują się w licznych zbiorach publicznych i prywatnych. Działalność była recenzowana w pismach i gazetach krajowych i międzynarodowych. Wziął udział w największych ogólnokrajowych przeglądach sztuki, získując istotne cytowania i krytyczne uznania. Od 1979 roku do dziś zdobył aż sto siedemdziesiąt sześć Pierwszych Nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli jest śpiewakiem arkan natury.

DZIWIAJĄ SIĘ MU:

Paolo Fedeli to malarz absolutnej elegancji. Narrator rzadko spotykanych i niepoznawalnych wydarzeń, pytań bez odpowiedzi.
Jego wędrowanie po Toskanii i anonimizowanej metropolii współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne zlewają się w absurdzie globalizacji, może nas zaskakiwać również. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy delikatne powiązanie między zabudowaniami, wzgórzami, czystymi niebiosami, nocnymi światłami, błyszczącymi ulicami wilgotnymi od mgły, atmosferami szorującymi od smogu: nie ma istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, budzenie, sen wykluczyły z wyobraźni artysty jakiekolwiek odniesienia do społeczeństwa czy, szerzej mówiąc, do realizmu społecznego. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, po zachowaniu odpowiednich dystansów między słowami a kolorami:
Koniecznie musisz wybierać
swoje słowa z pewnym błędem:
nic nie jest droższe od szarej piosenki,\nw której niepewność łączy się z precyzją.
Idź tak daleko, jak to możliwe od zabójczej bystrości,
od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które powodują łzy błękitu!
Weź elokwencję i wykręć jej kark!
Oto więc klucz do lektury Paolo Fedeli: autoreferencjalność i zaskoczenie zastąpił mgiełką niepewności. Retoryka codzienności i hałas głosów dysonansowych zastąpione zostały przez zawieszone milczenie nieobecności. Przedstawienie tego, co da się rozpoznać, zastąpiono sublimacją sztuki wizualnej.

Paolo Levi