Paolo Fedeli - Venezia sognata 2

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył instytut sztuk pięknych w Sienie, zdobywając dyplom Mistrza „Arte”. Zorganizował liczne wystawy indywidualne w Włoszech i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, Rosji, w Hiszpanii, w Rzymie i w wielu innych miejscach. Jest obecny na kilku stałych wystawach. Jego prace znajdują się w wielu zbiorach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w czasopismach i dziennikach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych przeglądach kolektywnych sztuki krajowej, odnosząc istotne wzmianki i krytyczne wyróżnienia. Od 1979 roku do dziś zdobywa aż 176 pierwszych nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli jest śpiewakiem archanowym natury.

O PROWADZĄCYCH MOWACH:

Paolo Fedeli to malarz absolutnej elegancji. narrator nieprawdopodobnych i niepoznawalnych zdarzeń, pytań bez odpowiedzi.
Jego wędrówka między Toskanią a anonimową metropolią współczesnego zachodu, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne zlewają się w absurdzie globalizacji, może nas również zaskakiwać. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy subtelną więź między drewnianymi domami, wzgórzami, jasnym niebem, nocnym światłem, błyszczącymi wilgotnym deszczem ulicami, duszną atmosferą smogu: nie ma tu istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen ominęły wyobraźnię artysty, który chciał wyłączyć z swojej poetyki jakiekolwiek odniesienie do społecznego lub, lepiej mówiąc, do realizmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, zachowując odpowiednie dystanse między słowami a kolorami:
"Ważne jest wtedy, by nie wybierać swoich słów bez błędów: nic nie jest droższe od szarej piosenki, w której niepewność łączy się z precyzją. Idź jak najdalej od zabójczej erudycji, od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu; które powodują łzy niebieskości! Zabierz elokwencji i wykręć jej kark!".
Oto więc klucz interpretacyjny Paolo Fedeli: autoreferencjalność i zaskoczenie zastąpiono ulotnością niepewności. Retoryka codzienności i hałas dźwięków rozbieżnych zastąpione zostały przez zawieszoną ciszę nieobecności. Przedstawienie rozpoznawalnego zastąpiono przez sublimację poezji wizualnej.

Paolo Levi