Ignazio Moncada (1932-2012) - Linee

Ignazio Moncada, siódme dziecko Ugo Moncada, księcia Paternò, i Giovanny Lanza Branciforte, księżnej Trabii, przebywał w Paryżu[1], gdzie w 1960 roku odbył swoją pierwszą indywidualną wystawę w galerii Devray, następnie w Brukseli, Rzymie i w końcu (od 1973) w Mediolanie.
W drugiej połowie lat sześćdziesiątych Moncada otworzył się na języki tradycji niefiguratywnej o geometrii dającej możliwość zbliżeń, powiększeń i ruchów bocznych. Do początkowej konfiguracji o tonalności niemal-popowej następują eksploracje, które z tamtej epoki przywołują ślady wyobraźni „psychedelicznej”, by rozwinąć bardziej wyraźną dialektykę między konstrukcją a rytmem, między harmonią a dysonansą, między geometrią a ruchem, co różnie dostrzeżono w opisie jego twórczości, między 1969 a 1972 rokiem, Cesare Vivaldi, Enrico Crispolti, Angelo Maria Ripellino.
Stefano Malatesta, Moncada, il colore delle passioni, in La Repubblica, 7 gennaio 2002. URL consultato il 19 settembre 2014.
Agata Polizzi, L'espansione del colore di Moncada alle Fam di Agrigento, in Giornale di Sicilia, 2 giugno 2014. URL consultato il 19 settembre 2014.
Sergio Troisi, Moncada, il pittore nomade che inventò la Pont Art, in La Repubblica, 22 maggio 2014. URL consultato il 19 settembre 2014.
Sebastiano Grasso, Ignazio Moncada, il pittore che colorava i ponteggi di Milano, in Corriere della Sera, 10 ottobre 2012. URL consultato il 19 settembre 2014.
È morto Ignazio Moncada, l'artista della Pont Art, in La Repubblica, 9 ottobre 2012. URL consultato il 19 settembre 2014.
Diana Giusi, L'ultimo «ponte» di Ignazio Moncada, su ilgiornaledellarte.com, 19 ottobre 2012. URL consultato il 24 marzo 2015.
Ignazio Moncada I caldi pomeriggi nei giardini di Polifemo, su triennale.it. URL consultato il 19 settembre 2014 (archiviato dall'url originale il 21 dicembre 2013).
Biblioteca, su palazzobranciforte.it. URL consultato il 23 maggio 2014 (archiviato dall'url originale il 23 maggio 2014).
Archivio Ignazio Moncada, su ignaziomoncada.org.