Remo Squillantini (1920-1996) - Bordello

Remo Squillantini. Po poświęceniu się działalności ilustratora, która go zaangażowała w współpracę z wydawcami zarówno włoskimi, jak i zagranicznymi, od 1970 roku poświęcił się wyłącznie malarstwu, opracowując galerię postaci pogrążonych w rytuałach codzienności, których podkreśla wady, nawyki, słabości i konformizm. Człowiek prosty i skryty mówił przede wszystkim poprzez swoje prace, coraz częściej poszukiwane. Często traktuje ironicznie reinterpretacje dzieł przeszłości i rozwija własne poszukiwania w cyklach tematycznych: Siedem grzechów głównych, Morze, Kabaret, Sinopie pierwszych XX wieku.

Ironia ekspresjonistyczna Squillantiniego rozgrywa się z impetem w przedstawianiu najbardziej charakterystycznych „typów”, często opisywanych w kontekstach bliskich impresjonistom, Cézanne’owi lub niemieckim ekspresjonistom z Neue Sachlichkeit.

Paolo Levi cytuje esej o Squillantinim autorstwa Mino Maccari, który stwierdza również, że bohaterowie malowideł Squillantiniego „są godnymi spadkobiercami postaci Giuseppe Giusti, aby nie sięgać aż do Juwenala; jego dzieła znajdują się w kilku kolekcjach publicznych we Włoszech.
Remo Squillantini olej na deskę 35x40 sprzedany
Senza cornice w celu bezpiecznego zapakowania ze względu na jego wartość