Pablo Palazuelo (1927-2003) - Sigilla

Litografia Pablo Palazuelo (* 1927 † 2003. Madryt) zatytułowana „Sigilla”
Ta praca należy do serii „Emblema”, stworzonej przez Palazuelo w 1980 roku.
Podpisana na płycie przez artystę.
Wydana przez Maeght. Drukowana przez Arte París • Wydanie wyczerpane •
Wykonana na papierze Arches o wysokiej gramaturze, z charakterystycznym znakiem wodnym.
Wraz z Certyfikatem Autentyczności (COA).

*** OSTATNIE EGZEMPLARZE ***

Wymiary: 80 x 58 cm
Rok: 1980
Wydanie: 3000 egz.
Stan: Doskonały (to dzieło nigdy nie było oprawiane ani wystawiane, a zawsze przechowywane w profesjonalnym segregatorze sztuki, dlatego zachowane w doskonałym stanie).
Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło zostanie starannie zabezpieczone i zapakowane w wzmocnione opakowanie kartonowe. Wysyłka będzie zarejestrowana z numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie także ubezpieczenie transportu na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku zagubienia lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Pablo Palazuelo studiował architekturę w Madrycie i w Royal Institute of British Architects w Oksfordzie. Od 1939 roku zajmował się wyłącznie malarstwem. Po krótkim okresie kultywowania stylu neokubistycznego będącego kontynuacją Picassa i Braque’a, rozpoczął zainteresowanie rzeźbią Nauma Gabo i Antona Pevsnera oraz malarstwem Paula Klee, co wywarło na niego głęboki wpływ.
Jego pierwsze rysunki abstrakcyjne opierały się na obserwacji struktur naturalnych, takich jak kryształy śniegu, mikroskopijne badania komórek czy fotografie lotnicze; poszukiwanie struktur geometrycznych i ich matematycznych proporcji charakteryzowało twórczość Palazuelo przez całą jego tę drogę.
W 1948 osiadł w Hiszpańskim pawilonie na Parc de la Cité Universitaire w Paryżu, gdzie spotkał Chillidę.
Jego pierwsza wystawa indywidualna miała miejsce w Galerii Maeght w Paryżu w 1955 roku. Następnie wystawiał w głównych muzeach europejskich i amerykańskich, takich jak Guggenheim w Nowym Jorku, Carnegie International w Pittsburghu, czy Muzeum Sztuki Współczesnej w Paryżu-Villi.
W 1954 roku zaczął rozwijać się rzeźbiarski wymiar, który osiągnął swój najlepszy moment w latach 70. Z czasem jego geometria nabrała większej dynamiki i elastyczności, a rytm stał się szybszy: fragmentacja na powierzchni tworzy całą siatkę linii prostych i łamanych i pojawia się struktura krystalizacji.
W 1969 powrócił do Hiszpanii, gdzie założył stałe studio. W 1982 roku uhonorowano go Złotą Medalą Sztuk Pięknych. W 2004 roku otrzymał Nagrodę Velázqueza od Ministerstwa Kultury Hiszpanii.