Sylvain Barberot - Skull

Odwzorowanie ludzkiej czaszki wykonane z papieru i pokryte żywicą epoksydową. Jest przymocowane do ściany za pomocą dwóch gwoździ i dwóch magnesów.
W tym dziele, jeśli czas jest zatrzymany przez użycie czaszki jako ponadczasowego, nieprzemijającego i zastyga‑jącego podporu, skóra, która ją osiada, zdaje się płynąć bez przerwy. Konfrontują się różne temporalności i mrok idei, jaką tworzy się o śmierci.
Dzieło sztuki jest z istoty vanitas. Odzwierciedla pragnienie artysty, by uoberstwić siebie i przetrwać czas, i odpowiada na próżność idei demiurga-artysty. Pamięć nie jest stała, pozostaje w przyszłości, nigdy nie zakorzenia się w nieskończoność. Jej zniknięcie jest jedyną drogą.

Międzynarodowy artysta, którego praca opiera się na dychotomii między pamięcią a zapomnieniem. Pamięć według mnie jest niezbędnym elementem łączącym nasze ciało ze światem. Jednakże, podczas gdy nasza kultura usiłuje wyryć historię dłutem, ja usiłuję hamować, dekonstrukować, a nawet wymazywać moją własną pamięć. Ogromne przedsięwzięcie – ćwiczenie zapomnienia…
Ciało jest jedynie nośnikiem tej pamięci, od której zależy, a nawet której potrzebuje. Buduje ją, kształtuje i przetwarza. A jeśli anamneza, wywodząca się z greckiego jako „podniesienie wspomnienia”, dla mnie jest śledzona, by łatwiej od niej się uwolnić.