Bartholomaeus de Rinonico - OPUS CONFORMITATUM- Nice postincunable, handcoloured copy - 1513

(PIERWSZE WYDANIA; TEOLOGIA, KOLOROWANE KOPIE; LICZNE DODATKI) Bartolomeus de RINONICO (BARTOLOMEO DA PISA) (?-1401?)
Opus. Auree & inexplicabilis bonitatis & continentie. Conformitatum scilicet vitae Beati Fra. ad vitam d. nostri Iesu Christi ... (Colophon: in aedibus Zanoti Castilionei, Mediolani, 1513)
§ Mały folio (298x205); [12], 229 kart (z 230, brakuje ostatniej, kartki, białej), sygnatura A12, a-z8, [et]8, [cum]8, [rum]8, A-B8, C5 (brak C6, pusta). Lekko późniejszy gładź, tytułowy wydruk w kolorze czerwonym i czarnym, ozdobne drzeworytowe ramy i duży wizerunek św. Franciszka i Jezusa z krzyżem. Na kartce I duży drzeworytowy wizerunek ( powtarza się gdzie indziej) i rama złożona z małych winietek przedstawiających życie Świętego; pełnostronnicowy drzeworyt przedstawiający drzewo konformności; inicjały drzeworytowe, znak drukarza na kolofonie. Kilka współczesnych ręcznie koloryzowanych stron. Kilka marginalnych adnotacji w starożytnej ręce. Piękny, fascynujący egzemplarz na mocnym papierze.
Trzecie wydanie. „Według Prosper Marchand (Dictionnaire hist., I, 3), pierwsze wydanie Liber conformitatum to edycja wenecka, niezpisana, kopia której istnieje prawdopodobnie w Bibliotece Imperialnej w Wiedniu, lecz nie wymieniana przez Panzer, Hain ani Brunet. Drugie wydanie to to z Mediolanu, Gotardo da Ponte, 1510, w-foli.” (portail.biblissima.fr, tłumaczenie; ta strona jednak, jak to często bywa, błędnie utożsamia Bartolomeo Rinonico i Bartolomeo degli Albizzi jako jedną i tę samą osobę). Najważniejsze dzieło Rinonico, De conformitate, powstało między 1385 a 1390 rokiem i zostało oficjalnie zatwierdzone przez Zakon Braci Mniejszych. W tej obszernej kategoryzacji, podzielonej na trzy obszerne księgi i mającej na celu wykazanie zgodności między życiem Jezusa Chrystusa a życiem Świętego Franciszka, autor rozwija tę tezę, która była już wyraźnie obecna w początkowych Franciszkanach, we wszelkich możliwych wariantach. Życie Jezusa i świętego są porównywane, z Biblią i źródłami franciszkanów jako głównymi źródłami, z dodatkiem klasycznych pisarzy, a zwłaszcza Ojców Kościoła. „W trakcie swojej pracy Fra B. znajduje sposób na włączenie ekspozycji Reguły franciszkanów, listy wyróżniających się postaci Zakonu podzielonej na serie systematyczne (filozofowie, teologowie, egzegeci, święci itd.) oraz geograficzne, oraz kompletny i wszechstronny obraz całego Zakonu, przedstawiający jego rozmieszczenie po prowincjach, custodii i klasztorach. Dzieło jako całość daje zatem bogaty i szczegółowy obraz sytuacji franciszkanizmu pod koniec XIV wieku, skomponowany z pasjonującą miłością, ale także z intencją prawdy i nawet precyzji.” (Manselli, tłumaczenie). Niewiele wiadomo o autorze; po raz pierwszy wzmiankowano go w Pizie w 1352 jako Bracisznik Minoryt. Uzyskał stopień licencjata i piastował stanowisko wykładowcy w różnych ogólnych studiach zakonu w Padwie i Florencji. Wysłany do Cambridge, by uzyskać doktorat teologii, lecz uniemożliwiono mu dotarcie do Anglii z powodu Wojny stuletniej; studiował przez pewien czas w Bolonii i uzyskał doktorat z teologii bullą Papieża Grzegorza XI w 1375 roku. Najwyraźniej nigdy nie nauczał na publicznym uniwersytecie. Rinonico był często mylony z Bartolomeo ‘domini Albisi’ i Bartolomeo da San Concordio, a zamieszanie to obejmuje także ich dzieła; dopiero w ostatnich badaniach, z licznymi błędami, udało się ustalić trzy listy dzieł trzech różnych autorów (Manselli).
 https://portail.biblissima.fr/ark:/43093/idata6632b9fb190c1fcc79d3a6b63febb3df0d3e7024; RAOUL MANSELLI Bartolomeo da Pisa w Dizionario Biografico degli Italiani.