Sylvain Barberot - Suspended spaces

To dzieło jest odtworem mojego popiersia wykonanego z pianki poliuretanowej i pokrytego czarną tkaniną w postaci woalu. Odnosi się do włoskiej rzeźby z końca XVIII wieku. Te dzieła, często marmurowe, przedstawiają całkowicie zasłonięte kobiece ciała z oszałamiającą precyzją.

Dzieło sztuki jest z natury vanitas. Odzwierciedla pragnienie artysty, by upaść w obiektowość i przetrwać czas, i odpowiada na pychę idei demiurga-artysty. Pamięć nie jest stała, pozostaje w przyszłości, nie zakorzenia się w nieskończoność. Jej zniknięcie jest jedynym sposobem.

Międzynarodowy artysta, którego praca opiera się na dychotomii między pamięcią a zapomnieniem. Pamięć, moim zdaniem, jest niezbędnym elementem łączącym nasze ciało ze światem. Jednak podczas gdy nasza kultura usilnie usiłuje wygrawerować historię dłutem, ja wytrwale hamuję, dekonstrukuję, a nawet wymazuję własną pamięć. Ogromne przedsięwzięcie, jakim jest praktyka zapomnienia…

Ciało jest jedynie nośnikiem tej pamięci, od której jest zależne, a wręcz potrzebujące. Ona je buduje, modeluje i przekształca. A jeśli anamneza, z greckiego, oznacza powrót wspomnienia, dla mnie ją tropię, by lepiej od niej odstąpić.