Stefanie Schneider - White Trash Beautiful I (29 Palms, CA)

Oryginalne zdjęcie autorstwa niemieckiej fotografki Stefanie Schneider (*1968), nr inwentarza artystycznego 794.

White Trash Beautiful (29 Palms, CA)
Wydanie: 1/10
PROCES: Archiwalny C-Print
WIEK / okres: 1999
WYMIARY: 20 x 20 cm
STAN: w doskonałym stanie

z: Interview Photonews:

Marc Peschke: Kilka lat temu przeprowadziłaś się całkowicie z Berlina do Południowej Kalifornii. Co wydarzyło się w Kalifornii od tego czasu? Jak żyjesz? Nad czym teraz pracujesz?

Stefanie Schneider: W grudniu 2019 roku wszystko w moim życiu w Berlinie niespodziewanie się zmieniło. Czynsz za pracownię i laboratorium artystyczne podwoił się, a dynamika z właścicielem stała się nie do zniesienia. Było jasne, że nadszedł czas, by odejść, i tak zrobiliśmy — szybko, stanowczo. W kwietniu 2020 roku wróciłam do Berlina, by nadzorować przeprowadzkę, upewniając się, że wszystko będzie dokładnie zapakowane w dwa kontenery morskie o pojemności czterdziestu stóp. W miarę pogarszającej się pandemii rosnąca stawała się pilność przeprowadzki. To było stresujące, ale także dziwnie trafne — moment w czasie, który odzwierciedlał większą, osobistą zmianę.

Opuszczenie Berlina nie dotyczyło jedynie ucieczki od logistycznych wyzwań. Chodziło o wycofanie się z świata, który stał się zbyt splątany w hałas, obowiązki i oczekiwania. Ta przeprowadzka była głęboko refleksyjna i prawie czułem się to jak akt odzyskania. Przeprowadzka do Południowej Kalifornii była czymś więcej niż zmianą scenerii; była powrotem do przestrzeni — przestrzeni do myślenia, tworzenia, po prostu istnienia z dala od nieustannego tempa współczesnego życia.

W tej izolacji odnalazłam ciche brzmienie pracy i filozofii Josepha Beuysa. Często mówił o znaczeniu wycofania się w naturę, dystansowaniu od presji społeczeństwa oraz o istotnym znaczeniu samotności jako środka regeneracji i przemiany. Podobnie jak Beuys, wycofałam się z zewnętrznego świata — nie po to, by uciec, lecz by połączyć się z czymś głębszym. Izolacja nie dotyczyła samotności, lecz ponownego dostrojenia do bardziej autentycznego rytmu życia. To była przestrzeń, w której mogłam słuchać, reflektować i rozwijać się bez rozpraszania.

Przez ostatnich pięć lat żyłam w ten sposób — całkowicie z dala od rodziny, byłych przyjaciół i szerszych struktur społecznych, które kiedyś definiowały moje życie. Nie było łatwo, ale umożliwiło głębsze połączenie z ziemią, z zwierzętami, o które dbam, oraz z moją sztuką. Ziemia tutaj, ze swoją surowością, przestrzenią i ciszą, stała się rodzajem płótna dla mojej osobistej i twórczej podróży. Rozległy krajobraz pustyni odzwierciedla tematy, które eksploruję w swojej pracy: izolację, rozkład, przemianę i upływ czasu. W tej samotności odkryłam, że moja kreatywność może kwitnąć, niezniekształcona hałasem świata.

Podobnie jak Beuys widział związek między jaźnią, naturą a sztuką jako kluczowy dla twórczej pracy, ja również doszłam do zrozumienia, że prawdziwa sztuka rodzi się z głębokiego poczucia samowystarczalności i związku z naturą. W tym odosobnionym miejscu doświadczyłam pewnego rodzaju alchemii — przemieniania izolacji w inspirację, porzucenia w jasność. Długie godziny spędzone z zwierzętami, ich pieczołowita opieka i refleksja w samotności ukształtowały moją praktykę w sposób, którego się nie spodziewałam.

W tym ciszy, samoodseparacji, odnalazłam coś transformującego — głębsze zrozumienie rytmów mojej pracy i życia. Żyję całkowicie zanurzona w tym nowym istnieniu, i to z tej samotności nadal tworzę, bez kompromisów, bez ograniczeń społecznych oczekiwań. Odosobnienie dało mi przestrzeń do eksplorowania nowych wymiarów mojej sztuki i samej siebie, i to podróż, na której nadal jestem. Pięć lat, a liczę."