Perrier - Segmenta Nobilium Signorum et Statuarum - 1638

UN ATLAS BAROKOWY RODZAJU RZEŹBY RZYMSKIEJ: HEROSI FRAGMENTU KLASYCZNEGO
Duży w folio (42,5 x 31,7 cm)
Figurowane zbiory szesnastowieczne poświęcone rzymskiej rzeźbie starożytnej, zaprojektowane jako wizualny monument przeciwko zniszczeniu czasu. Ryciny François Perriera, inspirowane posądami widzianymi wtedy w kolekcjach rzymskich i w miejscach publicznych, przekładają archeologię klasyczną na język baroku wykształcony i teatralny, zawieszony między studium antykwarycznym, ćwiczeniami akademickimi a moralną medytacją nad ulotnością. Frontypis alegoryczny, jeden z najpotężniejszych w XIX wieku, wyjaśnia sens dzieła: wydrzeć z ruin to, co czas i zaniedbanie grożą usunąć.
WARTOŚĆ RYNKOWA
Egzemplarze kompletne i w dobrej oprawie tej kolekcji są obecnie rzadkie na rynku i zwykle plasują się w wysokim przedziale cenowym, z wycenami, które znacznie rosną, gdy seria tablic jest kompletna i w dobrym stanie, mieszcząc się między 2 000 a 5 000 euro. Egzemplarze niekompletne lub z uszkodzoną oprawą wciąż są poszukiwane ze względu na wysoką jakość kucia i historyczne znaczenie dzieła, utrzymując stabilną wartość na międzynarodowym rynku grafiki antycznej i kolekcjonerstwa plastycznego.
OPIS FIZYCZNY I STAN
Oprawa z zielonego kartonu wydawniczego, twardy blok tablic. Brak tablic 51–52 i 63–64, nieoprawione pierwotnie. Tablice podpisane „FP.B.”. Obecność rękopisów odręcznych ołówkiem pod każdą ryciną, zgodnych z wyrytym indeksem. Pęknięcia marginalne, plamy i brązowienie. Jak to zwykle w starych książkach, z uwagi na wielowiekową historię, mogą występować niedoskonałości nie zawsze widoczne w opisie. Strony (2); 102 nn; (2).
PEŁNY TYTUŁ I AUTOR
Segmenta nobilium signorum et statuarum, quæ temporis dentem invidium evasere, urbis æternæ ruinis erepta, typis æneis ab se commissa perpetuæ venerationis monumentum.
Paris, chez la veuve du défunt Perrier, 1638.
François Perrier.
KONTEKST I ZNACZENIE
Segmenta nobilium signorum reprezentuje jedno z najważniejszych przedsięwzięć kłujących w rzeźbę klasyczną w XVII wieku. Perrier, wykształcony w Rzymie i głęboko inspirowany antykiem, wybiera słynne posągi i fragmenty dostępne wówczas, utrwalając je w idei, która często przekracza stan faktycznie zachowanego. Dzieło wpisuje się w śladach dużych kolekcji antycznych rzymian, ale wyróżnia się intensywnością plastyczną postaci i niemal „heroizowaną” koncepcją nagiego antyku. Frontypis alegoryczny, z personifikacją Czasu pożerającego posągi, wyjaśnia program moralny dzieła: rycina jako narzędzie ocalenia pamięci. Tom miał szeroką fortunę i wywarł głęboki wpływ na artystów, akademie i kolekcjonerów między XVII a XVIII wiekiem.
BIOGRAFIA AUTORA
François Perrier, zwany Le Bourguignon (1594–1649), był francuskim malarzem i rytownikiem, aktywnym w Rzymie i Paryżu. Uczeń środowiska klasycyzującego w Rzymie, głęboko przyswoił lekcję antyku, która stała się centrum jego twórczości graficznej. Powróciwszy do Francji, przyczynił się w sposób kluczowy do upowszechniania gustu klasycznego, będąc mostem między archeologią rzymską a sztuką francuską XVII wieku.
HISTORIA WYDANIA I OBIEG
Pierwsze wydanie datowane jest na Rzym 1638, z kolejnymi nakładami i paryskimi reedycjami, z których niektóre miały inny format (także w formacie kwadratowym). Brunet wskazuje, że kolekcja powinna obejmować sto rycin, liczba ta zależy od emisji i oprawy. Dziś egzemplarze kompletne są rzadkie; częściej spotyka się egzemplarze niekompletne lub złożone z różnych elementów, co świadczy o intensywnym użytkowaniu i długim obiegu dzieła.
BIBLIOGRAFIA I ODNAJĘCIA
Brunet, Manuel du libraire, III, coll. 434–435.
ICCU / OPAC SBN, IT\ICCU\CFIE\006123.
BnF, Catalogue général, notice FRBNF 30555861.
Cicognara, Catalogo ragionato dei libri d’arte, n. 3754.
Hollstein, Dutch and Flemish Etchings, Engravings and Woodcuts, s.v. Perrier.