Agathe Toman - Cloud #3 - 3/15

To dzieło stanowi część „KOLLECTION COLLECTED” artysty. Papier artystyczny wysokiej jakości. Fotografia artystyczna z fakturą. Fotografowana w Hossegor, Francja. Lato 2021. Zdjęcie będzie wysłane zwinięte, nie oprawione, dołączony zostanie certyfikat autentyczności, wypełniony i podpisany przez artystę. Dzieło numerowane, podpisane ręcznie na froncie i tyle.

Agathe Toman artystka jest notowana w Sotheby’s od 2021 roku.

Biografia artystki:
Urodzona w 1989 roku, o korzeniach francuskich, austriackich i czeskich, Agathe Toman jest francuską artystką multidyscyplinarną, której talent obejmuje malarstwo, poezję, rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej szkole Chambre Syndicale de la Couture Parisienne oraz latach pracy jako stylistka w domach haute couture we Francji w Paryżu, 9 lat temu Agathe poczuła konieczność skoncentrowania się wyłącznie na własnej twórczości.

Dzisiaj osiedlona w Landes od trzynastu lat, Agathe wyraźnie wyrasta na postać wschodzącą na scenie sztuki współczesnej, cenioną zarówno na scenie krajowej, jak i międzynarodowej.

Notowana w Sotheby’s od 2021 roku, jej prace sprzedawane były na aukcjach trzykrotnie, co świadczy o szybkim rozwoju i akceptacji w kręgach sztuki prestiżowych. Jej znaczący wkład w różne targi, zwłaszcza na Art Paris, przyniósł ogromny sukces, umacniając jej obecność w licznych prywatnych kolekcjach na całym świecie.

Paleta Agathe faworyzuje głębokie odcienie czerni i niebieskiego, dyskretną chromatyzmę w ruchu. Jej malarstwo korzysta z czystych pigmentów, tuszy, olejnych i akryli o oszałamiającej intensywności, które skłaniają do ponownego nawiązywania kontaktów z ukrytymi rzeczami, przenosząc widza poza to, co widzialne. Tkanina wywiera swoją moc, oddając echo własnym doświadczeniom.

Jej rysunki, wykonane długopisem Bic, noszą w sobie dezorientującą siłę przyciągania. Fotografie Agathe wprowadzają w zamęt abstrakcjami kalejdoskopowymi, otaczają nas spokojnym odczuciem, wspomnieniem doskonałej bezwładności, która była naszym początkiem.

Setki jej wierszy kształtuje jej wszechświat muzyką liryczną charakteryzującą jej twórczość. Pierwszy zbiór pod tytułem „You will have to learn to smile again” ukazał się zimą 2024.

Poza praktyką artystyczną Agathe jest także głęboko zaangażowana w badanie psychoanalizy w kontekście analizy transakcyjnej, którą kontynuuje od czterech lat w Paryżu. Ta eksploracja wzbogaca jej proces koncepcyjny, umożliwiając wprowadzenie do sztuki bardzo głębokich wymiarów psychologicznych.

Agathe nie rozdziela swojej sztuki od swoich zaangażowań społecznych. Skupia swoją twórczość na kluczowych tematach takich jak zdrowie psychiczne, środowisko i edukacja. Te obszary refleksji nie są jedynie obecne w jej sztuce; stanowią integralną część jej tożsamości artystycznej i osobowości.

Jej praca była uznawana i celebrowana w wielu renomowanych publikacjach, w tym Forbes, L’Œil i Elle, co odnotowuje jej znaczący wpływ w dziedzinie sztuki współczesnej.

Agathe Toman wciąż intryguje i inspiruje publiczność na całym świecie, oferując poprzez swoje prace okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak jak postrzega je i przekształca w sztukę. Doświadczania, które dzieli z wielką hojnością.

„MOJA WIZJA:
Moja praca bada głębokie powiązania między psychiką a ciałem, tka dialog między umysłem a materią. Pytam o ich sposoby funkcjonowania w ich środowisku, o połączenia, które nawiązują, i o wibracje, zarówno odczuwalne, jak i nieopisywalne, które z nich wynikają.
Badam tematy takie jak tożsamość, pamięć, natura ludzka oraz relacja jednostki z jej otoczeniem. Moje prace są nacechowane emocjonalną głębią i pewnym napięciem, zachęcając widza do refleksji introspektywnej, otwierającej drogę do nieświadomości.

Zapisuję tę wolę w samej materialności moich dzieł: zdeklarowanie abstrakcyjne, monochromatyczne, z odcieniami, gdzie ciemność współistnieje z jasnością, gdzie niebieski iskrzy przy kontakcie z czernią lub świeci samodzielnie. Jesteśmy w bezprzepływie/obecności światła.
Moje malarskie, instalacyjne, rysunkowe i fotograficzne prace są każda absolutnym stworzeniem, wolnym od naśladownictwa, wywołując czystą emocję, prowokując przebudzenie Niewidzialnego; moje dzieła stają się więc lustrem tych wewnętrznych aspektów nieodkrytych.

Dokładny kontakt moich rąk z pigmentami, węgielkami, długopisem oraz malarskimi substancjami, poprzez depozyt materiału na papierze lub płótnie. Moje techniki wykonania nigdy się nie powtarzają, wynik niekontrolowany. Wyostrza się wyjątkowość.

Pracuję tak, by utrwalić ruch materii, gęstość światła, dodając w siebie, dla przebudzenia Ja.

Zawsze jest coś, czego nie podejrzewaliśmy. Coś nieoczekiwanego. To niesłychanie ściśnięte, subtelnie rozpalone coś, co nas zniewala i zalewa. Woda, grawitacja, kora drzew, te wszechobecności, przemieniają obserwatora swoją siłą. Pojawia się wyraz istotnie unikalnego odcisku, walcująca abstrahowa, moje prace są autoportretami, portretami części mnie.
Mówię, że moje twórczości są „materializacjami stanów psychicznych”, pejzażami ludzkimi, niciami mojej duszy, zapraszającymi innych, by się w nie wtopili.
Ich wartość nie leży w estetyce, lecz w wibracjach, które moje prace wywołują u oglądającego. To są dwa spotykające się wrażliwości, a nie dwie odrębne indywidualności. To proces żywy. Dzieło przekracza natychmiastowość. Traktuję je jak byty aktywne, tworzące nowe więzi między Nami, w nas.

Oglądający staje się z kolei twórcą, nadając życie dziełu w alchemii rezonansów psychicznych.

Zobowiązuję się do drogi ku nowej wizji Bytu w sobie, w świecie i u innych.

Jeśli oglądający teraz wejdzie w zaproszenie, to rezonanse psychiczne zbiegną się i dopasują w jedną wspólną symfonię, rozpoczyna się dialog, odczuwa się rytm. Anamorfaza jego duszy rysuje się, nieuchwytne odbicie. To doświadczenie poetyckie. Intensywne i potężne. Wymagające.

Chcę, by moje prace ostrzyły ludzkie umysły, ostrzyły dusze i by emocje znalazły w nich echo, by słowa w nich rezonowały.
To, co jest ważne, to to, co dzieło mobilizuje w nas i wynik tego spotkania.

„Cierpienie psychiczne wiąże się ze wszystkim, co wymyka się procesowi symbolizacji subiektywnej. Cierpimy z tego, co jest zablokowane psychicznie, lub oczekuje psychicznego zapisu. Człowiek nie cierpi tylko z powodu wydarzeń, ani z powodu określonych myśli, lecz ponieważ pewne procesy w nim nie znalazły lustra, echa, wysłuchania i receptora i pozostają w tułaczce.” René Roussillon - Podręcznik psychologii i psychopathologii klinicznej, strona 146.