Edmund Kesting (1892-1970) - Kreuztragung

Na aukcji znajduje się abstrakcyjna kompozycja na papierze czerpanym (Bütten) cenionego niemieckiego artysty Edmunda Kestinga z 1919 roku, a tutaj z lat 1960/1970 w stylu konstruktywizmu, o wymiarach kartonu 34,5 x 48 cm i motywie obrazu 15 x 13 cm.

Drzeworyt jest podpisany stemplem artysty. Limitowana edycja drzeworytu z 1919 r.—tu z numerem 87—z „100 egzemplarzy” wydana w latach 1960/70. Stan znakomity; na górnym brzegu kartonu po lewej stronie widnieje drobny zgięcie (patrz zdjęcie).

W trakcie odbywa się również inny druk Kestinga w parallelnej aukcji oraz inni niemieccy konstruktywiście (BUCHHOLZ i MAATSCH).

ŻYCIORYS EDMUND KESTING (źródło skrócone z Wikipedii)

Edmund Kesting (ur. 27 lipca 1892 w Dreźnie; zm. 21 października 1970 w Birkenwerder) był niemieckim malarzem, grafikiem, fotografem i pedagogiem sztuki. Należał do przedstawicieli malarstwa informel.

W 1919 r. założył prywatną szkołę sztuki Der Weg – Schule für Gestaltung. W 1921 spotkał Herwartha Waldena i zaczął z entuzjazmem w niej współpracować.

Od 1920 powstawały prace konstruktywistyczne i cięte kolaże. Tworzył olejne obrazy, akwarele i gouache. W 1922 ożenił się z swoją uczennicą Gerda Müller. Wykształcili bliskie kontakty z awangardowymi artystami takimi jak Kurt Schwitters, László Moholy-Nagy, El Lissitzky, Alexander Archipenko i innymi. Szczególnie silnie wywarły na Kestinga prace Schwittersa. Od 1923 brał udział w wystawach kręgu „Sturm”.

Około 1925 roku intensywnie zajął się fotografią. Eksperymentował z technikami fotograficznymi, takimi jak multiple ekspozycje, fotogramy i montaż negatywów; dołączając do tego Kesting używał aparatów z dużymi formatami matryc. W 1926 doszło do założenia berlińskiej szkoły „Der Weg” oraz powstania Towarzystwa Sturmfreunde w Dreźnie. Kesting stał się również międzynarodowo aktywny. Uczestniczył w wystawach w Moskwie i Nowym Jorku. Museum of Modern Art nabyło od niego cięte kolaże. Na początku lat 30. XX wieku wszedł do Deutsche Werkbund. W 1931 r. założył z Erikiem Fraaßem i Bernhardem Kretschmarem Neue Dresdener Sezession.

Po dojściu nazistów do władzy stał się obowiązkowym członkiem Reichskammer der bildenden Künste. W 1933 r. miały miejsce u niego pierwsze przeszukania domu; Kesting zniszczył wtedy część swoich prac. Pracował w kolejnych latach jako fotograf reklamowy dla firm fotograficznych i motoryzacyjnych. Mógł brać udział w wystawach do 1936 r., po czym otrzymał zakaz pracy i wystaw, który nie dotknął fotografii.

W 1937 r. w ogólnoniemieckiej akcji koordynowanej „Entartete Kunst” udokumentowano dwunastu jego obrazów wycofanych z publicznych zbiorów i zniszczonych.

Wraz z Karlem von Appenem, Helmutem Schmidt-Kirsteinem, Hansem Christophem i innymi założył po zakończeniu nazistowskiej dyktatury w 1945 r. w Dreźnie grupę artystyczną „der ruf – befreite Kunst”. W 1945/46, po zniszczeniu Drezna, powstała seria eksperymentalnych prac fotograficznych pod tytułem Dresdner Totentanz, która nawiązuje imiennie do słynnego renesansowego reliefu. Kesting został w 1946 r. powołany do Akademii Sztuk Stosowanych w Dreźnie; objął stanowisko kierownika Warsztatu Fotografii i Filmu. Już rok później został zwolniony, po czym skierował się do Berlina i w 1948 r. został kierownikiem Katedry Fotografii na Hochschule für Bildende und Angewandte Kunst w Berlinie-Weißensee. W 1953 r. miało miejsce zwolnienie bez wypowiedzenia w ramach sporu o formalizm. W 1955 r. został powołany do Hochschule für Film und Fernsehen w Potsdam-Babelsberg jako „wykładowca-kierownik kierunku Kamera”; w 1960 r. przeszedł na emeryturę.

Edmund Kesting zmarł w 1970 r. w Birkenwerder koło Berlina, do którego przeniósł się w 1948 r. W latach 1949–1959 nie odbyły się żadne wystawy jego prac w DDR; dopiero od około 1980 r. dzieło Kestinga zyskało oficjalne uznanie.