James Joyce - Ulysses - 1999

"Ulisses" Jamesa Joyce'a, ilustrowany rycinami Mimmo Paladino – Folio Society, edycja z 1999 roku – 25 cm x 18 cm – stan: bardzo dobry, w niebieskiej oprawie wydawniczej, z złoconymi rycinami, w oryginalnym pudełku ochronnym

Ulisses to powieść modernistyczna irlandzkiego pisarza Jamesa Joyce'a. Częściowo serializowana w amerykańskim czasopiśmie The Little Review od marca 1918 do grudnia 1920, całość została opublikowana w Paryżu przez Silvię Beach 2 lutego 1922 roku, w dniu czterdziestych urodzin Joyce’a. Uważana jest za jedno z najważniejszych dzieł literatury modernistycznej[3] i klasyka gatunku, określano ją mianem „demonstracji i dopełnienia całego ruchu”.[4]

Ulisses opisuje doświadczenia trzech Dublinerów w trakcie jednego dnia, 16 czerwca 1904 roku (który jego miłośnicy obecnie obchodzą corocznie jako Bloomsday). Ulisses to latinizowana nazwa Odysa, bohatera epopei Homerowej Odysei, a powieść wyznacza szereg paralieli między Leopoldem Bloomem a Odyssem, Molly Bloom a Penelopą, Stephenem Dedalusem a Telemachem. Istnieją również korepondencje z plays Hamlet Williama Szekspira i z innymi postaciami literackimi, religijnymi i mitycznymi, w tym Jezusem, Eliaszem, Mojżeszem, Dante Alighierim i Don Juanem.[5] Takie tematy jak antysemityzm, ludzką seksualność, brytyjskie rządy w Irlandii, katolicyzm i irlandzkie nacjonalizmy są traktowane w kontekście Dublina początku XX wieku. Jest silnie aluzjonistyczna i napisana w różnych stylach.

Pisarz Djuna Barnes cytował Joyce’a, mówiąc: "Smutne jest to... że publiczność będzie domagać się i znajdować moralizowanie w mojej książce — a co gorsza, może ją potraktować w poważniejszy sposób, a z honoru dżentelmena — nie ma w niej ani jednej poważnej linijki. ... W Ulissesie zanotowałem, jednocześnie, co człowiek mówi, widzi, myśli, i co takie widzenie, myślenie, mówienie robi, co Freudyści nazywają podświadomością."[6]

Według pisarza Declana Kiborda, „przed Joyce’em żaden pisarz fikcji nie eksponował tak wyraźnie procesu myślenia”.[7] Jego strumień świadomości, staranne konstruowanie i proza o eksperymentalnym charakterze — pełna gier słownych, parodii, epifanii i aluzji — a także bogata charakterystyka i szeroki humor doprowadziły do uznania Ulissesa za jedną z najwybitniejszych prac literackich. Od czasu publikacji wzbudza kontrowersje i badania, poczynając od procesu o obsceniczność w Stanach Zjednoczonych w 1921 roku po długotrwałe spory dotyczące autorytnej wersji tekstu.